iç deney

ocak iki bin on iki

2012-01-29T00:37:00.001+02:00

Yağmurun sesindeki müziği duyabilmek için sessiz olmak gerekir.

Beni bağışlayın.

To moteoro vima tou pelargou.

hala film izliyorum

2011-12-27T00:15:00.000+02:00

alışkanlıklardan kolayına siyrilamiyor insan, yine de güzel filmler görmek beni hem sevindiriyor, hem sasiriyorum hem de kiskaniyorum, bu sene sevdiklerim bunlar, öneriyorum.

kurgu:
le guattro volte
mysteries of lisbon
shi
nader and simin
post mortem
attenberg
schastye moe
press

turin horse u izleyemedim hala..

belgesel:
over your cities grass will grow
nostalgia for the light
waste land
i wish i knew

Version 11:Bulantı

2011-12-25T13:27:00.000+02:00

Özel mülkiyet bizi öylesine aptal ve tek yonlu yaptı ki sırf sahip olma hissi adına, butun var olma biçimlerini asagiliyoruz
Marx.

2011: Hiç icin kısa bir metin

2011-12-25T13:15:00.003+02:00

godot yu bekleme dönemini tamamlamış beckett karakteri beklentileri..

sartre in bulantisinda gecen bir laf vardi: önce ölüp sonra yasamayi denemek. okudugum zaman bana cok havali bir o kadar da kofti gelmişti bu cumle. yillar sonra bu cümleyi bir arkadaşıma söyledim, onun hayatıyla ilgili goruslerimi belirtmek icin; ki ben bu sozu sartre in söylediğini hic hatırlamıyordum, ben uydurmusum gibime geliyordu, yine sanki kendi varlığım yokcasina insanlara ogutler veriyordum. sonra meshur kitabi karıştırmak geldi icimden ve cumleyi hatirladim, nedense bugun bu cumle bana basit ama bir o kadar da kacinilmaz geliyor.

yirmili yaslarin ortasi, ikinci okumalar, perec veya sartre veya herhangi baska birisi ilk okumalarin uzak vuruşlarına karsin cok carpici bir etki birakiyor üzerimde.

cenk, birsen, burak ve sen dost, sizleri seviyorum, elimden daha fazlasi gelmiyor.

yeni yiliniz kutlu olsun.

aralık iki bin on bir

2011-12-02T11:32:00.001+02:00

...Ruh kanatlanması sırasında lekelenmiş işlevlerimize dayanır:Boşluğun uzuvlarımız içinde genleşmesi ölçüsünde havalanır. İçimizde sadece özgül bir biçimde kedimiz olmamıza yol açan şeyler sağlıklıdır; tiksitilerimizdir bizi bireyleştiren; hüzünlerimizdir bize bir isim veren; kayıplarımızdır benliğimize malik olmamızı sağlayan. Sadece başarısızlıklarımızın tutarıyla kendimiz oluruz.

...Yaşamak şu anlama gelir:inanmak ve ümit etmek-yalan söylemek ve kendine yalan söylemek... Kendimiz hakkında aklımızdan çekingenlikle geçen şüphelerle yüzleşme cesaretimiz olsaydı, hiçbirimiz utanmadan bir "ben" sözcüğü sarfedemezdik. Yaşayan her şeyi maskaralık sürüklemektedir, mağara adamından kuşkucuya kadar. Bir tek görünümlere saygı bizi leşlerden ayırdığına göre, şeylerin ve varlıkların temeline göz dikmek mahvolmaktır; daha hoş bir yoklukta yetinelim: Teşekkülümüzün ancak muayyen bir hakikat dozuna tahammülü vardır.

En derinliklerimizde, bütün diğer kesinliklerden üstün bir kesinliği muhafaza edelim: Hayatın anlamı yoktur, olamaz. Öngöremediğimiz bir vahiyle bunun aksine kanaat getirseydik, kendimizi hemen o anda öldürmemiz gerekirdi. Hava bir an kaybolsa hala soluk alırdık; ama yararsızlığın sevinci elimizden alınsa hemen soluksuz kalırdık.

Cioran

tout va bien

2011-11-28T11:42:00.001+02:00

Böylece, herkes, her biri kendi usulünce, gündelik hayatını sürdürüyor, düşünerek ya da düşünmeden; her şey alışılmış yolunu izler görünüyor, her şeyin bir kumarmışçasına sallantıda olduğu o dehşetengiz durumlarda bile insan sanki hiçbir şey yokmuş gibi nasıl yaşar giderse, öyle.
Goethe

kasım iki bin on bir

2011-11-14T10:06:00.001+02:00

We meet our destiny on the road we took to avoid it.

Jung

Bilirsin kelimeler bazen yüzünde sadece yorgun bir gülümseme bırakırken, bazen de koşulsuz bir rahatlama, vicdan azabından sıyrılmış bir ferahlama yaşatırlar birkaç dakikalığına da olsa. Belki de bu birkaç kelimenin basitliği bu duyguyu verir; tıpkı takıntılı olduğum hopper tablolarının sadeliği gibi, ya da sabah kalktığında listz'in consolation'ını mırıldanmanın tesellisi gibi.

night cafe

2011-11-14T10:02:00.001+02:00

In my picture of the Night Café I have tried to express the idea that the café is a place where one can ruin oneself, go mad or commit a crime. So I have tried to express, as it were, the powers of darkness in a low public house, by soft Louis XV green and malachite, contrasting with yellow-green and harsh blue-greens, and all this in an atmosphere like a devil's furnace, of pale sulphur. And all with an appearance of Japanese gaiety, and the good nature of Tartarin.

Van Gogh

gözlerimi kapadığımda

2011-09-01T23:57:00.003+03:00

Do not go gentle into that good night.

Rage, rage against the dying of the light.

Dylan Thomas.

30082011

2011-08-30T03:18:00.002+03:00

"İçi yoksullardansam da içini yok sayabileceklerden değilim. İnsan içleri on binlerce yıldır değişmeden vardır, şarap bardaklarında , sazlı sözlü şarkılarda , yatak sıcaklıklarında ve mezar altlarında saatten saate değişen insan dışlarıdır ! İçim azıcık eziktir , yeni sürülmüş topraklardaki ayak izleri gibidir. Kendi kendine kabaramamış , toprağın yüzünde heykel gibi doğrulup soluklanmamış , içinde beslenen solucanları , böcekleri, köstebekleri , kunduzları , karıncaları , kokarca ve porsukları uzun uzun aç bırakmıştır. Ama açlığı severim , bugünün açlığı çünkü , yarın tok tutar."

Tahir Musa Ceylan , İçi Yoksul

Dublin, Amsterdam, elsewhere

2011-08-20T22:59:00.004+03:00

I will not serve that in which I no longer believe, whether it calls itself my home, my fatherland, or my church: and I will try to express myself insome mode of life or art as freely as I can and as wholly as I can, using for my defense the only arms I allow myself to use--silence, exile and cunning.

James Joyce, A Portrait of the Artist as a Young Man.

histories(s) du cinema

2011-08-20T22:47:00.002+03:00

One day a peddler came to a village by the Rhone and he became friends with everyone because he knew how to tell a thousand and one stories, and then a storm broke out and lasted for days and days and the peddler told them that it's the end of the world, but the sun finally came out again and the residents of the village chased the peddler away. This peddler was the cinema. Was the cinema. Was, was, was.

Historie(s) du cinema: Les signes parmi nous

story of the poet

2011-08-19T22:46:00.002+03:00

If a man passed through heaven in a dream and received a flower as proof of his passage, and if, on awaking, he found that flower in his hands- what to say then? I was that man.

Jorge Luis Borges.

Bu da olur

2011-08-19T21:35:00.003+03:00

Can Yücel'in mezarı saldırıya uğramış. Mezar taşını balyozla kırmışlar.

http://www.ntvmsnbc.com/id/25242979/

Bundan bir hafta kadar önce Erzurum'da sigara içen bir kadını dövdüler. Şort giydiği için bir genç kızı da dövdüler. Şaşırmıyorum ama öfkeleniyorum.

Bundan 20-25 sene öncesinde de komünistler ülkücüleri , ülkücüler de komünistleri dövüyordu. Farklılığa tahammülümüz yok çünkü. Kendi görüşümüzün kabul gördüğünü hissettiğimiz her yerde karşı tarafa şiddet uygulamak da bir an bile tereddüt etmiyoruz.

Ayrıca düşüncem şu ki , İslam dininin yaygın olduğu toplumlar geri kalmışlıktan , barbarlıktan kurtulamıyor. Hoş görü yok, bilim yok , sanat yok. Ama pardon İbn-i Sina'yı , Farabi'yi , Ali Kuşçu'yu nasıl unuttum. Gülme. Tarih öğretmeninin bunları anlatırken nasıl böbürlendiğini hatırla.

Umarım anlatabilmişimdir.

Olur

2011-08-17T03:01:00.003+03:00

"Yeni Şafak yazarı Hayrettin Karaman ‘Tahammül mü hoş görmek mi’ başlıklı köşe yazısında ‘Müslüman gibi yaşamayanlar için özel bölgeler yapılmasından’ söz etti: ‘İslam'a inanmayanlar kendi inançlarını serbestçe uygulayabilirler; ama bu uygulama Müslümanların hayat, ahlak ve dindarlıklarını, nesillerin eğitimini olumsuz etkileyecekse -İslam toplumunda- "onların aykırı filleri için özel mekanlar ihdas edilmek gibi" tedbirlere başvurulur.’"

agustos iki bin on bir

2011-08-15T10:51:00.001+03:00

There is nothing that man fears more than the touch of the unknown.

Elias Canetti, Crowds and Power.

13082011

2011-08-13T03:21:00.002+03:00

Baktım gökte bir kırmızı bir uçak

Bol çelik bol yıldız bol insan

Bir gece sevgi duvarını aştık

Düştüğüm yer öyle açık seçik ki

Başucumda bir sen varsın bir de evren

Saymıyorum ölüp ölüp dirilttiklerimi

Yalnızlığım benim çoğul türkülerim

Ne kadar yalansız yaşarsak o kadar iyi

Aslında sadece şarkıyı paylaşmak istedim , ama çok yavan bir gönderi olacaktı. Ne de olsa görünüm önemli.

http://www.youtube.com/watch?v=5rPyQFmGmb4

030611

2011-06-03T00:43:00.003+03:00

SES

Çeneni avuçlarının içine alıp,

duvara dalıp

kalma!

Çeneni avuçlarının içine alma!

Kalk!

Pencereye gel!

Bak!

Dışarıda gece bir cenup denizi gibi güzel,

çarpıyor pencerene dalgaları..

Gel!

Dinle havaları

havalar seslerin yoludur,

havalar seslerle doludur

toprağın,suyun,yıldızların

ve bizim seslerimizle...

Pencereye gel!

Havaları dinle bir

Sesimiz yanındadır,

sesimiz seninledir...

Nazım Hikmet

020611

2011-06-02T16:28:00.003+03:00

"Boğucu bir kabusa tutuldum.Dehşet ve ter içinde uyandım. Ruhumda barınan tanrı , sadece bilincime tesir ediyor. Asla dış dünyaya açılmıyor. Kalbim böylesine bir eksiklik ile ağırlaştı."

Mat i syn,Sokurov

bir haziran iki bin on bir istanbul

2011-06-01T19:49:00.003+03:00

Nothing is funnier than unhappiness, I grant you that. But— Yes, yes, it's the most comical thing in the world. And we laugh, we laugh, with a will, in the beginning. But it's always the same thing. Yes, it's like the funny story we have heard too often, we still find it funny, but we don't laugh any more.

Samuel Beckett, Endgame.

Samast "dı oricınıl"

2011-05-27T18:21:00.002+03:00

Hrant Dink'in katil zanlısı Ogün Samast'ın ailesinin ‘Samast’ ismi için yaptığı patent başvurusu Türk Patent Enstitüsü tarafından onaylandı.

Ayakkabı ?

http://www.ntvmsnbc.com/id/25217279/

gösteri zamanı

2011-05-12T10:02:00.000+03:00

Mirrors should reflect before sending a message.

Godard, Deux fois cinquante ans de cinema francais.

Fotoğraf:Henri Cartier-Bresson, VI.George'un taç giydiği gün Trafalgar Meydanı, Londra, 1938.

mart iki bin on bir

2011-03-01T10:07:00.002+02:00

Ne o beni kandırmıştı, ne ben onu baştan çıkarmıştım. İkimizde bulduklarımızın ötesine, bildiklerimizin üstüne çıkmak istemiştik. Bir noksanlığı vardı sanıyorduk bütün olanların belki. Ama aslında bütünlüklerimize bahaneydik.

Turgut Uyar

Şubat 2011

2011-02-27T13:38:00.003+02:00

"Yaşamak bir başkası olmaktır. Ve insan bugün dün hissettiği gibi hissediyorsa, hissetmek olanaksızdır. Dün hissedileni bugün de hissetmek, hissetmek değil, dün hissedilmiş olanı bugün de anımsamaktır yalnızca, artık yok olmuş olan dünkü hayatın canlı cesedi olmaktır."

Huzursuzluğun Kitabı, Fernando Pessoa

şubat iki bin on bir

2011-02-23T09:14:00.003+02:00

One day you'll be blind like me. You'll be sitting here, a speck in the void, in the dark, forever, like me.

One day you'll say to yourself, I'm tired, I'll sit down, and you'll go and sit down. Then you'll say, I'm hungry, I'll get up and get something to eat. But you won't get up. You'll say, I shouldn't have sat down, but since I have I'll sit on a little longer, then I'll get up and get something to eat. But you won't get up and you won't get anything to eat.

You'll look at the wall a while, then you'll say, I'll close my eyes, perhaps have a little sleep, after that I'll feel better, and you'll close them. And when you open them again there'll be no wall any more.

Infinite emptiness will be all around you, all the resurrected dead of all the ages wouldn't fill it, and there you'll be like a little bit of grit in the middle of the steppe.

Yes, one day you'll know what it is, you'll be like me, except that you won't have anyone with you, because you won't have had pity on anyone and because there won't be anyone left to have pity on you.

Endgame, Samuel Beckett.

şeylerin hali

2011-01-30T14:34:00.003+02:00

life is in colour, but black and white is more realistic.

Samuel Fuller, The State of Things.

ocak iki bin on bir

2011-01-23T11:28:00.001+02:00

kadınlar için hayati bir soru:

bir senede ayakkabılarına mı daha çok harcıyorsun, kitaplarına mı?

iki bin on envanterim

2010-12-21T15:31:00.002+02:00

bir el büyüdü ve şimdi üstümüze kapanıyor. Yoğunlaşırken, kalınlaşırken gece, içimde öyle bir aydınlık var ki artık dağılmıyor...

Michaux

çeviren:ömer aygün

aralık iki bin on

2010-12-21T15:25:00.003+02:00

winter solitude-

in a world of one color

the sound of wind.

Basho

kasım iki bin on

2010-11-23T19:19:00.002+02:00

onu görmek seni hüzünlendirebilir

tıpkı onu görememenin de hissettirdiği gibi; ya da o seni görünce hüzünlenir

sana yardım etmek istemesine rağmen yardım edemez, sen de onun yardıma ihtiyacı olduğunu bilmene rağmen yardım edemezsin

bütün bunlar herhangi şeylerdir, kelimelerden ibarettir

geriye dudaklarında yakışıklı bir kayıtsızlık kalır.

ekim, sosyalizm, iki bin on

2010-10-19T13:09:00.005+03:00

kanunlar adaleti sağlayamıyorsa adalet kanunlardan önce gelir.

Sosyalizm, 2010.

ne mutlu bizlere ki, ustanın hala söyleyebilecek, gösterebilecek "iki üç şeyi" var.

http://www.milliyet.com.tr/usta-yonetmenden-korsana-tam-destek/yasam/haberdetay/13.10.2010/1300753/default.htm

görüşmek üzere.

iksv, kabahat, özür

2010-10-03T11:37:00.002+03:00

yıllar geçtikçe çok heyecan veren deneyimlerin eski havasını kaybetmesini yaşıyoruz hepimiz. film ekimi veya film festivallerinin hepsi için benim adıma böyle durum. zamanla ilk gençlik yıllarının heyecanının tavsaması, festivallerde çok hoşuma giden sosyalleşme duygusunun artık tam ters etki yapması, daha teknik sebepler, festivaldeki seyirciden hoşlanmamam, tembelleşmem hepsi festivallere daha soğuk bakmama neden oluyor, filmleri evde izlemeyi tercih ediyorum. saatlerce kuyruklarda beklediğim festivallerden sonra geçen sene film ekiminde izlemek istediğim tek film olan beyaz bant için on beş yirmi dakika beklemeye üşendim-gerçi filmi hala izlemedim ya-. bu seneyse durum biraz farklıydı, godard var, kiorastami var, o yüzden son bir kez daha ilk gün kuyruğuna girdim. yedi saatlik rekor beklemenin sonunda istediğim dört filme de bilet buldum ama atlas da aldığım biletlerin localardan olması çok büyük hayal kırıklığına neden oldu, iyi yerlerden bilet bulmak amacıyla ilk gün kuyruğuna girmişken gün sonunda godard ın pazartesi sabahı onbirdeki seansına locadan bilet bulduğum için şükredeceğim hiç aklıma gelmezdi. birçok filmin haftasonu ve akşam saatleri seansları sabah erken saatlerde tükendi, iksv nin sabah saatlerinde açıkladığı ek gösterimler vs yle birlikte iyice karışan gösterimler kuyruğun bir türlü ilerlelememesine neden oldu, birkaç saatten sonra o film bitti, şu bitti söylentileriyle birlikte kuyruğu bırakanlar olmaya başladı, en sonunda saat dört buçuk gibi biletleri alıp çıktığımda kuyruk hala dışardaydı, bu iksv için tüm zamanların rekorudur dersek yanlış olmaz.

iksv biletlerin tükenmesiyle birlikte hemen ek gösterimler koyarak önlem almaya çalıştı, ek gösterimlerin artacağını düşünüyorum, if benzeri bir sonraki haftaya gösterimler de konabilir, bilet alamayanlar takip etsinler derim. burada rahatsız edici durum biletlerin hiç benzeri olmayan bir şekilde erkenden tükenmeleri ve ilk gün bilet alanların bile abudik gubidik yerlerden film izleyecek olması-yıllardır festivallere katılırım, ilk defa atlas ın locasına çıkmak zorunda kalacağım-. bunun iki nedeni var, emek in yerine atlas veya beyoğluna geçilmek durumunda kalınması-emek, emeksiz film ekimi, ayrı bir yazıyı hak ediyor kuşkusuz- ve abartılmış film sayısı.

iksv ciler herhalde atlas ve beyoğlu nun toplam koltuk sayısının emek kadar etmeyeceğini biliyorlardı, bu durumda izleyici mağdur etmemek için ya film sayısını gereksiz filmleri ekleyerek otuza çıkartmayıp gösterim sayılarını artıracaklardı, ya da bilet fiyatlarında yapılacak bir artışla beraber festivali fitaş a çekeceklerdi, şu an festivalin potansiyelini karşılayabilecek tek salon fitaş da var, bu yapılmalıydı, iksv bile bile lades dedi.

şimdi iksv ciler muhtemelen konulan ek gösterimlerle beraber iyice şişinip şöyle rekor kırdık, ilk defa cart curt diye kendilerini pohpohlayacaklar ama asıl yapılması gereken seyirciden özür dilemek, ancak bu şartlarda iksv seyircide yaşanan güven kaybını bir şekilde telafi edebilir.

filmekimi iki bin on

2010-09-28T13:07:00.003+03:00

kadro:Fatih Akın, Yvan Attal, Randy Balsmeyer, Allen Hughes, Shunji Iwai, Shekhar Kapur, Joshua Marston, Mira Nair, Natalie Portman, Brett Ratner, Jiang Wen

tanım:Paris, Seni Seviyorum'la aynı fikirden yola çıkan bu filmin inanılmaz bir yönetmen ve oyuncu kadrosu var. Günümüzün en yaratıcı on bir sinemacısının kamerasından hiçbir zaman uyumayan, New York kentinde apansız, şaşırtıcı, heyecan verici, seksi, eğlenceli, akıldan çıkmayan, insanları birbirine bağlayan tutkular ve aşk öykülerini izlemeye doyamayacaksınız. Filmin oyuncu kadrosunda ayrıca Uğur Yücel, Robin Wright Penn, Irfan Khan ve Christina Ricci de var

sonuç:tamam iksv bu filmlerin ilgi görmesi için bu bültenleri hazırlıyor, filmleri goygoylayacak da, hani şu yukarda altını çizdiğim durumla alakalı türkçe de birçok atasözü, deyim, argo tabir vs var.

her neyse film seçimleri vs hakkında yorum yapmama kararı aldım, o yüzden susuyorum, sadece kendi tercihlerimi belirteceğim.

filmekimi kare as:

turne

ağaç

sosyalizm

aslı gibidir

filmekimi plase:

başka bir yerde

tehlikeli yol

amcam önceki hayatlarını hatırlıyor

insanlar ve tanrılar

benim güzel oğlum ne yaptın sen?

filmekimi sürpriz:

gümmm

carlos-şimdi bu filmin durumu biraz karışık, televizyon için yapılmış bir yapım, imdb de 330 dakika gözüküyor, bu gösterim ise 165 dakikalık. hem sürenin uzunluğu, hem de nete düşmüş olması sebebiyle bu filmi evde izleyin derim jeremy.

devrim

sihirbaz

mezara kadar

güzel bir hayat düşlerken

What am i to do ? I don't know what to do

2010-09-06T02:38:00.005+03:00

"Ben ücret aldığım şirketin bir çalışanı, ihtiyacım olan ya da ihtiyacım olduğuna inandığım şeyleri satın aldığım bir çok mağazanın müşterisi, beni evden işe ya da işten eve taşıyan otobüsün ya da trenin yolcusu,tiyatronun izleyicisi, desteklediğim partinin seçmeni , doktorumun hastası ve birçok başka yerde birçok başka şeyim. Her yerde benliğimin ancak küçük bir bölümünün orada olduğunu hissederim. Başka yönleri o tikel bağlamda anlamsız olduğundan ve istenmediğinden , benliğimin karışmaması için sürekli denetlemek durumunda kalırım. Ve bu yüzden hiçbir yerde kendimi yuvamda hissedemem. Her şey bir yana , kendimi , her biri farklı insanlar arasında ve farklı mekanlarda olmak üzere, oynadığım bir çok farklı rolün toplamı gibi hissetmeye başlarım. Peki ama bunları bağlayan bir şey var mıdır ? Sonuçta ben - gerçek, hakiki ben - kimim ?"

Zygmunt Baumann , Sosyolojik Düşünmek

kadınlar

2010-08-16T14:51:00.001+03:00

Hani bazen durur gibi olur ya dünya

Çiçekler kurutmuşuzdur bir gün birlikte

Bir defterde:

Öyle bir şeydir işte kadınlar

Kim bilir ne zaman, nerde, birden

Yaşamışızdır bir sesi,

yanımıza bıraktıkları.

İlhan Berk

kanaatlerden imajlara

2010-08-11T18:52:00.002+03:00

zamansız ölümüyle deleuze ve guattari nin anti oedipus unun çevirisini tamamlayamayan ulus baker in incelemelerinin birikim yayınlarından yayınlanmasına devam ediliyor. geçtiğimiz yıl yüzeybilim fragmanları ismiyle bir derleme basıldı, bu sene de hayattayken yayınlanan aşındırma denemelerinin yeni baskısı ve kanaatlerden imajlara isimli kitaplarını yayınlayarak birikim yayınları güzel işler yapıyor.

kitabın tanıtım yazısı:

Bu inceleme toplumsal bilimlerle belgesel filmcilik arasında mümkün bir birleşmenin boyutlarını tartışıyor. Bunun ön şartlarından birinin hâlihazırdaki “kanaatler sosyolojisinin” bir eleştirisi olması gerektiğine inanıyoruz. Bu yalnızca sıradan toplumsal araştırma pratiğine yönelik bir eleştiri değil, yorumcu-epistemolojik tarza ve toplumbilimsel yaklaşımların “metin” ve “kanaat” etrafındaki epistemolojik düğümlenişine yönelik bir eleştiridir. Spinoza’nın “duygular öğretisi” bu noktada bizim için merkezi bir öneme sahip: duygular sosyolojisi kendi başına bir epistemik alan olmaktan çok, adanmış olduğu alanda bir praksis oluşturmaya çabalamalı. Bu praksisi nihai olarak Dziga Vertov’un sine-göz ve sine-hakikat yaklaşımında,çağdaş video alanında ise Jean-Luc Godard’ın videoyu bir “düşünme cihazına”dönüştürmeyi amaçlayan yaklaşımlarında görüyoruz.

ulus baker 47 yaşında öldü, geride kitap haline getirilmemiş birçok inceleme bıraktı, bu çalışmaların toplanması çok güzel. yaz aylarının gevşekliğiyle bu kitap dikkatinizden kaçabilir, bu yüzden yazmak istedim. kitap tanıtımları yapmıyoruz, zaten kitabı okumadığım için bir şey de yazmadım ama gözden kaçma ihtimali yüksek olduğu için bu kitabı kenara not etmek istedim.

iyi akşamlar.

temmuz iki bin on

2010-07-05T09:52:00.002+03:00

İvedi bir dünya bu. Her şey erken

ve her şey geç. Gün tutulacak biz uyurken.

Melih Cevdet Anday

bu sabah aklıma gelenler..

bir artı bir

2010-06-22T01:49:00.004+03:00

bunu sizinle paylaşmam gerektiğini düşünüyorum.

09 ilkbaharından beri tek başıma yazmayı düşündüğüm bir blog düşüncem var. bugüne kadarki denemelerin aksine üzerinde çalışılmış yazıların bulunduğu bir blog düşüncesi. geçtiğimiz sene çeşitli sebeplerle bu iş yattı, ama blogun ismini bile belirlemiştim.

geri geldikten sonra bir iki haftadır bu blogu artık açayım diye düşünüyorum. benim adıma pek haz etmediğim bir durum oluştu, aktarayım. bloga koymayı düşündüğüm "bir artı bir" ismi roll kapatıldıktan sonra kurulan yeni derginin de ismi olmuş bu sene başında. muhtemelen aynı yere gönderme yapılarak konulan bir isim bu, keyfim kaçtı bundan ötürü. yine de tefaruatlar üzerinde takılmayıp yazmaya başlamak gerek, isminden çıkartabileceğiniz üzere sinema üzerine bir şeyler olacak, her an başlayabilirim haberiniz olsun.

bu arada bu yazıyı kimler okuyor onu da merak ediyorum doğrusu. reader de sayfanın 23 okuyucusu olduğunu gördüm ve çok şaşırdım, reader kullanan hiçbir tanıdığım yok, yani bu 23 kişi benim için muallak, şimdi ortaya çıkın falan demiyorum kimseye-isteyen herkesle yollarımız kesişiyor bir şekilde zaten- ama bu da garip geldi paylaşayım dedim. yani şöyle bir durum var, bir yeri okuyorsam arada bir merhaba da diyebilirim, çok zor olmasa gerek.

iyi geceler.

selim

2010-06-19T00:41:00.002+03:00

evet, dün gece selim beni aradı-ki aylar geçmişti aradan- dolandırmadan sordu:

jeremy 18, 19 yaşındaki bir kızla sırf en sevdiği film a bout de souffle diye çıkar mısın?

ki evet dedim.

ben de öyle düşünmüştüm dedi ve kapadı.

sonra biraz düşündüm.

kısacık kesmişti saçlarını ve içti ilk sigarayı.

iyi geceler.

haziran iki bin on

2010-06-16T00:58:00.003+03:00

sanat burjuva toplumunun maddi hayat sürecinde illegal hale gelen ihtiyaçların sanal olarak da karşılanması için bir sığınak haline gelir.

habermas

tsai ming liang in visage ı sonrası aklıma gelen.

çünkü

2010-06-16T00:52:00.002+03:00

yalnızca zevk aldıkları için zevk alanlardan nefret etmeyi, neşelerini paylaşmayı beceremediğimiz için neşeli insanları hor görmeyi ihmal etmeyelim sakın. bu sahte küçümseme, bu bayağı kin altındaki toprakla kirlenmiş kaba saba kaideden başka bir şey değildir; üzerinde sıkıntımızın benzersiz, kibirli heykeli yükselir, yüzü sırrına erilmez bir gülümsemeyle kuşatılmış, karanlık bir figürdür o.

pessoa

şeyler

2010-06-14T01:03:00.003+03:00

unutma, çok yaratıcı ve içerik açısından son derece zengin bir eylemdir. bu eylem sayesindedir ki bizler, sürekli olarak ve hep yeniden o önyargısız ve tutarlı kişiliğimizi, dünyada her şeyin gerekçesi saydığımız kişiliğimizi yaratırız.

Ernst Bloch, İzler.

kbırs bir mayıs iki bin on

2010-05-01T11:17:00.002+03:00

standart bir mayıslarımız televizyonda coplanan gençleri izleyerek güçsüz bir hayıflanma ve sapkın bir eğlenmeyle geçerdi.
iki bin on mayıs ında kıbrıs tayım. inan bu sabah tek düşündüğüm sabah güzel bir menemen yemekti.
ki yedim de.
tek suç bende değil, bu sehir daha doğrusu ülkemsi yer ben de daha önce hiç hissetmediğim bir boşluk duygusu yaratıyor.
hakkını da yemek istemiyorum.
bir de girne var, uzağında kaldığım.

her neyse bugün itibariyle son yirmi iki güne girmis bulunmaktayım, 23 mayıs ta dönüyorum inşallah. mart ayında on iki günlüğüne sehre gelmiş olsam da buraya yazmadım, söylenecek birçok şey var ama dışardan bakmak istiyorum, kızgınlığımın geçmesini istiyorum ve bulunduğum kırk kişilik batarya ya bakarak büyük cümleler kurmak istemiyorum.

menemen güzeldi.
inan bana lefkose cok sıkıcı. tek gördüğüm tek tip saç kesimli mehmetcikler, bu sehirde insan neler düşünebilir ki?

evet bu sehirde de kadınlar var, türkçe,rumca, ingilizce aksanını karıstırıp konusan garip bir dil, ellerini çok seven mehmetçiklere bir çorap daha satmaya çalışıyorlar. fazlasıyla şiirsel, dayanamıyorum.

askerde ne okunur sorusunun cevabını arıyorum. faulkner, nabokov, hesse, musil, bloch denediklerim. tomris uyar okusam mutlu olurdum diye düşünüyorum. her mevsim her yerde okunabilir bir isim tomris uyar.
galiba bu da çok iyi bir şey olmasa gerek. yine de tomris uyar ın cep kitapçıkları yok, onu karalamayacağım, oysa ne güzel cebimize sığıyor bayıldığımız ayşe kulincikler.

godard abşolom abşolom u hiç okuyamamış, ben askerde okuyorum jeremy, inan kişisel gelişimim adına güzel bir durak.

mayıs ta yazacağım demistim, yazdım. dönünce yazmam kolayına gibime geliyor.
kendinize iyi bak, öpüldünüz. tertibim 331 kd godsyndrome u da ayrıca selamlıyorum, hayırlı tezkereler diliyorum.
fonda:lcd soundsystem-daft punk is playing at my house

ic deneyim

2010-02-13T14:08:00.003+02:00

üstat hepimiz çamur içindeyiz ama bazılarımız yıldızları ararız demişti ya, işte o çamurun dibine çöktüğümde o yıldızları hatırladım, hem fizikseldiler, hem de benimleydiler, yön bulmam için bana kutup yıldızını öğretmişlerdi, işte o da oradaydı, bana sırıtıyordu, aklımda chopin vardı, smiths vardı, atay vardı, tarkovsky vardı, o çitin arkasındaki zifiri karanlıktan göremediğim arazi bir tarkovski planıydı, bende güzel olan ne varsa hepsi benimleydi, iç deneyim devam ediyordu, ne kadar ezseler de, unutturmak isteseler benimleydi, işte buradayım, benden çalabileceğiniz en fazla beş ay, gerisi benim, ben de bir şeyler öğrendim buralarda, artık kaybedecek zamanım yok, yeni bir şeyler olmalı, nerden başlarsam başlayım yeni bir şeyler.
mayıs da görüşmek üzere.

Elde kalan

2010-02-02T00:35:00.004+02:00

Bazen sadece susmak yeter , ve o an bizim yerimize bizi konuşan bir dostun sözcüklerini duymak anlatmış olmaktan çok daha fazlasıdır.

"Daha önce en çok meraklısı olduğumuz şeylerden , günün birinde artık gitgide daha az söz eder oluveririz, ille de konuşmak gerektiğinde de zorlanırız. Hep kendi sesimizi duymaktan gına gelmiştir. Kısa keseriz... Vazgeçeriz... Otuz yıldır konuşup duruyoruzdur zaten. Haklı çıkmayı bile umursamamaya başlarız. Zevkler arasında kendimize ayırdığımız o küçük yeri bile koruma arzusunu yitiririz. Kendimiz den iğreniriz. Azıcık karnını doyurmak, birazcık ısınmak ve hiçbir yere varmayan yolda giderken mümkün olduğu kadar çok uyuyabilmek artık yetiyor da artıyordur bile. Yeniden bir şeylere ilgi duymak için başkalarının önünde takınacak yeni surat ifadeleri bulmak gerek... Ancak repertuarımızı değiştirecek gücümüz kalmamıştır. Eveleyip geveleriz. Onların, yani dostların arasında kalabilmek için bin türlü numara ve bahane ararız , ancak ölümde artık buradadır, leş kokulu , yanı başımızda , artık daima orada kalacaktır, bir el pişpirik kadar bile gizemi kalmamış olacaktır. Gözümüzde bir anlam ifade etmeye devam eden tek şey olarak ufak tefek üzüntülerimiz kalmıştır. Söz gelimi o küçük şarkısı bir Şubat akşamı ebediyen susan Bas - Colombes daki ihtiyar amcamızı henüz sağken ziyaret etmeye bir türlü zaman ayıramamış olmanın üzüntüsü. Yaşamdan geriye sakladığımız bir bu kalmıştır. Yani bu ufacık korkunç pişmanlık, gerisini ise , az çok yolda kusmuşuzdur, epey çabalayarak ve zorlanarak da olsa. Artık kimsenin geçmediği bir sokağın köşesindeki bir anı fenerine dönüşmüşüzdür.", Gecenin Sonuna Yolculuk

iki bin dokuz kasım

2009-11-07T12:01:00.001+02:00

Komünizm bir kez, o da Budapeşte temsilcisi Honved'in İngilizleri 6-3 yendiği 45 dakikalık iki devrede var oldu.İngilizler bireysel, Macarlar kolektif oynadı.

Notre Musique, 2004.

michel piccoli

2009-10-31T11:17:00.002+02:00

geçmiş yılların klasiklerine kafanıza göre daldığınızda, bir yol göstericiniz olmadığında bazı isimleri de şansa keşfetmeniz kaçınılmaz oluyor. belki le mepris de, belki dilinger e morto da veya belle de jour ilk defa onu görmüşsündür veya göreceksin. sonra yine belki les choses de la vie de, la grande bouffe de veya les demoiselles de rochefort de onu tekrar göreceksin ve evet işte bu adamı hatırlıyorum ya şurada oynamıyor muydu diye mırıldanacaksın. bu gri siyah gözlü adam melankolik, sayrıl, sapık, kibirli, nasıl bir karakteri oynarsa oynasın orada fark yaratmayı başaracaktır senin gözünde. ve kendi kafana göre takıldığın film serüvenlerinde onun yaşlanmasına da tanık olacaksın, le journal d'un femme de chambre den salto nel vouto ya, oradan mauvais sang a, la belle noiseuse e uzanan yol. beyfendi artık seksenini devirdi, ama hala oynamaya da devam ediyor, ustalarda onu unutmuyor anlaşılan. yine önemli bir yönetmenle çalışmış, angelopoulos un yeni üçlemesinin ikinci ayağı zamanın tozunda bir kez daha seyircinin karşısına çıkıyor, izleyicinin aklına eskileri getirip nostaljinin garip tadını yaşatırken.

izleyelim efendim.

Kings Of Convenience

2009-10-16T00:11:00.003+03:00

İlk olarak iki sene önce 2004 yılında çıkardıkları albümü dinletmişti Lüzumsuz Adam bana. Bu Norveçli ikiliyi ilk dinlediğim gün ne hissettiysem , şu an dinlediğimde aynı şeyi hissediyorum . Huzur.. Bu adamlar ne yapsalar dinlerim.

Bu albümlerindeki özellikle "Know How" isimli parçaları ilgimi çekmişti.

What is there to know?
This is what it is
You and me alone
Sheer simplicity

Bu şarkının nakaratındaki gibi onların sırrı belki de basitliklerinde. Sakin vokalleri ve sakin gitar melodileri grubun göze batan özelliği. Beş sene aradan sonra çıkardıkları "Declaration of Dependence" albümleri de aynı niteliği ve çizgiyi koruyor. Sakin , iddiasız , ve doğrudan çok şey vaat etmeyen parçaları zihinleri temizleyip bir çok şeyi farketmemizi sağlıyor.

İçinde bulunduğumuz hayatın tüm karmaşasından , gürültüsünden , yoruculuğundan uzaklara dingin bir yolculuk şarkılarının vaat ettiği tek şey.Ve evet bir tesadüften daha fazlası bence albümün sonbahar da çıkıyor olması.

chagall istanbul'da!

2009-10-11T12:39:00.003+03:00

chagall malumunuz sayfamızdaki en güzel şey, o yüzden bu güzel haberi paylaşmak istedim, pera müzesinde 23 ekim-24 ocak arası chagall sergisi düzenleniyor, gidelim, herkesi götürelim.

ıssız adam arı balans ve manevra

2009-09-15T00:34:00.003+03:00

pazar gecesinin mönüsünde önce ıssız adam, sonra balans ve manevra vardı. üst üste izlediğim fransız, alman, italyan vs filminden sonra yurt surlarına dönüp bira, cips eşliğinde bu iki filmi tükettik arkadaşlar.

önce ıssız adam, çağın ırmak. babam ve oğlum da bütün uğraşlarıma rağmen ağlayamamıştım, ama ıssız adam elli küsürlerdeki ikinci sevişme sahnesi-ıssız adamın erden geç kıvamında hatunun üstüne abandığındaki sonraki deneme- ve sonlardaki eşi benzeri olmayan monolog kısımlarında gülmekten ağladım, hatta ikincisinde yerimde duramadım, hatta o kadar çok güldük ki cd yi durdurup mola vermek zorunda kaldık-böyle bir şey hayatımda ilk defa oldu- ilginç bir deneyim oldu bizim adımıza.

her neyse elimizde ne var ona bakalım. bu filmi merak ediyordum, üç milyon kişinin izlediği ve kendinden "bir şeyler" bulduğu bu filmi izlemem amatör sosyolog tespitlerime olumlu etkide bulunacağı kesindi çünkü, elif şafak ı da okuyacam en yakın zamanda. neyse konuya geri dönelim, karakterin uç halini hissettirmek için hızla verilmiş bindirmeler-alta yatmam ona göre-, klişe replikler üzerinden bir tanışma, roman okuyormuş hissi veriyor burada diyaloglar, akabinde biraz müzik, biraz diyalog ve melis hanımın içindeki şairin defalarca çıkışı, mavi telaş, sert yüz hatlarının altında bir çocuk var, olm donuyorsun haberin yok vs, biraz angut ıssız adam bakışı-o plan aklıma dolce vita yı getirdi, hani çocuğa bakıyor kumsalda, yüz on dakikalık filmde karakter çizememe, ki bütün olayı "modern" hayatı yaşayan karakterleri betilmlemek olan bir film, sonra melodramlara saygı duruşu, daha doğrusu melodram olduğunu çekinmeden bağıran final, durum böyle. çağın ırmak a bir şey demiyorum, yapmak istediğini yapıyor, en iyi şekilde de yapıyor.

izleyicinin konumu ne burada, sinemanın şehirli kadın üzerinde yaratılması istenen en büyük etki, kısaca kendi hayatına paralellikler kurabileceği bir hikaye olsun, mutsuz sonla noktalansın masal ve ne tesadüftir ki kendisinin ki de mutsuz sonla noktalanmıştır, ikisi de sevmelerine rağmen kavuşamamıştır, hepimizin masallara inandığı zamanlar olmuştur, ben de bir zamanlar b diye birisinin olduğunu düşünecek kadar safdildim birkaç sene önce, onları suçlamıyorum, kısacası hepimiz sevgiyi istiyoruz ama ulaşamıyoruz, sonra kavuşalamayan aşklar hikayelerinde teselli buluyor, hayalimizde yaşatıyoruz vs, galiba her şey kavuştuklarımızda neler yaşadığımızı düşünmekte yapıyor, kendimize karşı da bu kadar dürüst olalım derim.

diğer film balans ve manevra ıssız adam dan haliyle çok daha iyi bir film. teoman şarkıları gibi yer yer güzel, çoğunlukla kötü, her zaman poz, bazen de komik.buralarda pek rastlamadığımız türden bir pansiyonda yaşayan insanların hayatlarını konu ediniyor, dengeli bir kurgu, herkese eşit yer verilmiş. teoman ın bir durum betimlemesi yaptığı söylenemez, çoğunlukla sarhoş felsefesi dediğimiz türden diyaloglar var, karakterler nedenden, mekandan sıyrılmış, eylemden kopuk bir senaryo var. bir de teoman var haliyle, teoman ın çıktığı her sahnede gülmeye başlıyorsunuz, ama teoman gayet iyi oynamış, barda kız arkadaşına üst üste ama hala burdasın dediği sahne son yıllarda türk filmlerinde gördüğüm en başarılı sahnelerden biri-dalga geçmiyorum, filmden bağımsız ilgiyi hak ettiği kesin. kaydırmalar, yavaş çekimler, teoman ın denemeleri de var filmde, tecavüz sahnesi de kurgu yardımıyla beraber de olsa iyi kotarılmış, tabii sahnelerin birbirinden kopukluğu ve karakterlerin hiçbir "amacı" olmaması seyirciyi uzaklaştırıyor filmden, ama teoman filmi çekerken bunu umursamamış ki böyle bir senaryo yazmış, ben beğendim, devam etsin, izleyelim.

sonuç

1.teoman ıssız adamı oynamalıydı, çok da iyi oynardı, kendinden de katardı, karakteri ezik, otuzbirci, hanzo havasından kurtarır, bir derinlik katardı.

2.çağın ırmak hayatında hiç sevişmemiş. daha önce de belirttiğim gibi ikinci seks sahnesi izlediğim en berbat seks sahnesiydi, herif orgazm olmaktan ziyade bize boğuluyor gibi geldi, tabii oyuncunun had safadaki kabızlığınının payını da es geçmeliyim, bir de kurgu var orada, toplu katliam, felaket sahne, yani bu filmi izlemiş ve seks yapmamış birisi bunu okuyorsa şunu söyleyebilirim, böyle bir şey yok, deneyin, korkmayın.

080909

2009-09-08T00:47:00.002+03:00

"İnsan ya kendi varoluşunu unutacak, ya da tüm dikkatini kendi varoluşunda yoğunlaştıracaktır."

Johannes Climous

kierkegaard - kaygı kuramı

eylül iki bin dokuz

2009-09-04T15:53:00.002+03:00

hiçbir nesne tümüyle edimsel değildir. her edimsel olan şey, virtüel-gizilgüç- imgelerin sisiyle çevrelenmiştir.

Deleuze, "Edimsel ve Virtüel", Diyaloglar.

Saat kaç ?

2009-08-10T10:55:00.004+03:00

Gün aydınlanmış. Saat 06.35. Kalkmalarına elli beş dakika var. O zamana kadar işim biter mi ? Yoksa kurtarma ihtimalleri var mı ?

Tekrar gözlerimi kapadım. Uyumamış olsam da yataktan elli beş dakika sonra çıktım. Aklım gelip gidiyor. Uzunca bir süredir kafamdan atamadığım düşünce içten içe kemiriyor beni her geçen gün. Evet uygulamamış olabilirim , fakat aklınızda bu varken insan bir şeyler yapacak gücü , isteği bulamıyor kendinde. Ve bu süreçte zorunlulukları yerine getirmeye çalışmak çok yıpratıyor insanı. Aslında hayatta hep bir şeyler yapmak üretmek zorunda insan . Boş geçen her gün geriye götürüyor yoksa. Bir kaç hafta dursa zaman , en azından düşüncelerim kesilse , şöyle deliksiz bir uyusam ama hiçbir şey aklımda olmadan... Ya da uzansam dizlerine biraz uyumama izin versen ...

Sıradan başka bir gün. Posta kutuma bir e-posta gelmiş : "Selam, ... filminin alt yazısı. Bence sen de seyretmelisin." Gözlerim doldu. Birileri hala benim için bir şeyler düşünüyor. Bir şeyler yapmam için uğraşıyor. Yıpranmış , birbirine geçmiş duygularım çok hassaslaşmış durumda. Alışık olmadığım tepkiler veriyorum.

Okunacak kitaplar , seyredilecek filmler , dinlenilecek şarkılar var benim için . Başka bir şey yok. Gerçek diye nitelediğim tüm hislerim , bir süre sonra beni terkediyorsa kendimi kandırmakla daha fazla zaman kaybetmemeliyim. Biraz bunlarla ilgilenmeliyim. Hadi biraz gayret...

Unutmak

2009-08-09T12:48:00.005+03:00

İnsan unutttuğunu zannettiği bir çok şeyi aslında unutmuyor sadece hatırlamakta zorlanıyor. Doğru yer ve zamanda gerekli imgeler belirdiğinde daha önce unuttuğumuzu düşündüğümüz zamanlara gidip olayları net bir şekilde hatırlıyoruz. Aslında basit bir öncelik ataması hatıralara yaptığımız. Ne kadar öncelikli ise o kadar iyi hatırlıyoruz . Bazen unutmakta zorlandığımızı düşünüyoruz ya da hatırlamaya çalıştığımız bir anı ne kadar uğraşsak da belirmiyor zihnimizde. Bu gerçekten unutmak istememek ve hatırlanmak istenen şeyin çoktan gözden çıkarılması ya da onunla neyi bağdaştırdığımızı bulamamak ile ilgili. Tüm bunlar kendimize oynadığımız bir oyun . Biz karar veriyoruz bunlara ve bunun farkında değiliz.

ağustos iki bin dokuz

2009-08-02T10:51:00.001+03:00

davut güloğlu:
Fransız kadınları seksi bulduğum için oğlum Saint Joseph’te okuyor. Fransız kadınları çok romantik ve seksi buluyorum.

...

temmuz iki bin dokuz

2009-07-11T13:00:00.002+03:00

karmaşık olan nesnelerdir, kaygıysa çok yalındır.
Godard, İki Numara, 1975.

orjinal metne sadık macbeth

2009-07-09T19:30:00.002+03:00

macbeth i ilk defa on sekizken okumuştum, o tarihten beri de düzenli aralıklarla okuyorum, okumasam da birçok yazarda eleştiri de karşıma çıkıyor, sürekli anımsıyorum, ama bugün yanımda oturan kırk yaşlarında beyfendi macbeth i hiç okuyamayacak. onun yerine ntv nin orjinal metne sadık olduğunu söyleyerek tüketiciyi çeldiği çizgi roman "sürümünü" okuyacak. vurguya dikkat edin, orjinal metne sadık kalındığının altı çiziliyor, yani okuduğumuz zaman macbeth i öğrenmiş olacağız, daha sonra ntv nin gururla sunacağı kafka, dickens vs yi de.
aslında tam da dostoyevski yi sonu ne olacak diye okuyan arkası yarın çocukları olan bizim nesile göre bir durum bu, süper babamız fikret in kimi becereceğini düşünerek bir sonraki cumayı bekleyerek büyüdük biz, macbeth de kusura bakmasın artık.
işin ironik tarafı da mevzunun allen in love and death filminde yaptığı hızlandırılmış okuma kursuna gittim, savaş ve barış ı okudum, olay rusya daydı esprisine doğru gidiyor olması, yine de aynı tramvayda elif şafak ın cart pembe kapaklı kitabı aşk ı okuyan bir beyfendi de vardı, bu da okuma bilincimizin bir diğer göstergesi.

Alıntı

2009-07-06T07:31:00.002+03:00

"Yeni hatalar yapmak , eskileri bilinçsizce sürdürmekten daha iyidir."

Sabaha karşı izlediğim "Katzelmacher" in açılışında karşılaştım. Tam zamanıydı belki de benim için. Üzerine düşünülmesi gerek, özellikle benim düşünmem gerek.

itiraflar

2009-06-22T23:46:00.003+03:00

bjork ün hiçbir şarkısını sevmiyorum, sesi tüylerimi ürpertiyor, yüz ifadesini aptal buluyorum, şarkı söylerken yaptığı hareketleri izleyemiyorum bile, bjork dinleyen kadınları sevmiyorum ve lars von trier amcasıyla çektiği cannes tarihinin yüz karalarından, kokuşmuş ağlaklığıyla tiksindiğim dancer in the dark da midemi bulandırıyor, bir de lars von trier catherine ablamızı bu filmde oynatmış ya, ona da daha bir şey diyemiyorum ve o sene in the mood for love varken bu filmi seçen luc besson hırdavatına da utan lan diyorum.

hava çok sıcak.

niteliksiz adam II çıktı!

2009-06-20T12:18:00.002+03:00

bekleyenlere, unutanlara, ümidi kesenlere duyurulur:
niteliksiz adamın ikinci cildi yky de!
vatana ve millete hayırlı olsun, üçüncü cilt için on sene sonra görüşelim.
son olarak, ahmet cemal sen bizim her şeyimizsin.

Yağmur

2009-06-18T05:30:00.003+03:00

Gece yağan yağmurdan sonra bir süre balkona çıkıp öylece seyrettim gökyüzünü. Güzel bir koku vardı. Toprak kokusu ya da bir çiçek kokusu değildi bu.Ne olduğunu çözemedim ama güzel anları anımsatan bir şeydi , gülümsedim. Biraz buruk , çünkü bir şeyleri özlediğimi hissettim. Yine de biraz da böyle hoş anları hatırlamak gerekiyordu. Gözümü kapadım , o hoş koku ile birlikte artık başka bir zamandaydım . Aklımın , algılarımın yanılsamasına bıraktım kendimi.

Tatil

2009-06-18T02:44:00.002+03:00

Gidecek bir yerim kalmadı. Tutsak edilmiş gibi hissediyorum . Aynı yollardan geçiyor, aynı şeyleri tekrarlıyor , aynı bakışların karşısında biraz daha kayboluyorum. Benim için kalacak bir yerin önemi kadar , gidilecek bir yerin olması da önemli. Hatta biraz daha fazla diyebilirim. Sıkışmışlığımın içinde hava alacak bir delik , bir nevi bir yaşam kaynağı gibi ihtiyaç duyuyorum öyle bir yere. Belki bir arkadaş evi , ya da sadece bir arkadaş sohbeti, uğrak yeri haline gelmiş bir mekan, belki bir kadının kolları, gülümsemesi, belki de bomboş bir bank denize karşı. Bunların hepsi şu an çok uzakta.

Hiçbir yere gidemiyorum, kaçıp kurtulmak istiyorum, fakat evin etrafındaki sokaklarda bir iki tur atıp geri dönmekle yetiniyorum. İki haftadır işler böyle yürüyor. Daha fazlasına cesaret edemiyorum. Evin merdivenlerinde bir aşağı bir yukarı yürüyorum elimden düşürmediğim sigara ile birlikte. Kendi kendime konuşuyorum . Geçmişteki bazı anları yeniden yaşamaya çalışıyorum , kişilere tekrar can verip. Bir yerlerde hata yapmış olmalıydım. Bir yerlerde yanlış yaptığımı düşünerek anlara takılıp kalmış da olabilirim. Hiçbir şeyi ayırdedemiyorum. Doğru ne ? Yanlış ne ? İyi mi ? Kötü mü? Hissiz bir haldeyim.

Yüzümü yıkamak için banyoya gittim. Soluk bir yüz üzerinde iki haftalık sakal. Rahatsız etti bu görüntü. Usturaya yeni bir jilet taktım. Sabunu iyice köpürtüp yüzüme sürdüm. Fakat neden bilmiyorum vazgeçtim. Yüzümü tekrar yıkadım. Usturadaki jileti çıkardım , yanıma alıp odama geçtim. Yatağıma uzandım. Elimdeki jilet son verebilir her şeye. Bu duyguyu yaşayan insanlar bu anda ne hissetmişlerdir hep merak etmişimdir. Onlar ne düşünmüştür bilmiyorum fakat benim aklıma hiçbir şey gelmedi. Tamamen bir boşluk duygusu... Zihnim durmuş gibi. Yapamadım.

Öylece uyuyakalmışım. Avcumun içi biraz kanamış ama aldırmadım. Masanın üzerindeki pakedimi aldım tekrar uzandım yatağa. Bir tane yaktım. Sonra kalkıp mutfağa gittim. Her şey devam ediyordu ve yemek yemek de gerekiyordu. Sonrasında bulaşık yıkamak hatta. Bu takım işleri nedense hiç aksatmadan yapmaya devam ediyorum. Çamaşır , temizlik , ütü hiçbirini ihmal etmedim bugüne kadar. Kusursuz bir düzen. Her ne olursa olsun bozulmayan.

Yemekten sonra tekrar banyoya geçtim. Tıraş oldum hem de sinek kaydı. Şimdi adama benzedim işte. Sonra içeriye geçtim. Bir şeyler okumak istedim, ancak sadece kitapların isimlerini okumakla yetindim. Uykum geldi yine. Sürekli uyumak istiyorum bu aralar. Tekrar odama geçtim. Uyumam da gerekiyor artık saat iyice geç olmuş.

Yatağıma uzandım . Tavana bakarken yarın ne olacağını düşünüyorum şimdi. Beyaz yakalı, temiz suratlı , iyi para kazanan bir adamım işte. Hatta "gayet hoş bir adam" ofisteki kadınların aralarındaki konuşmalarından duyduğuma göre. Saatimi kurdum. Tatil bitti , döngüye tekrar dahil olma zamanı şimdi.

bu filmlere dikkat!

2009-06-14T23:42:00.003+03:00

altın kozanın galipleri, iff çizgisinden sapmadı ve köprüdekiler, 11'e 10 kala ve uzak ihtimal yine ödülleri götürdü, izleyenlerin çok konuştuğu iki dil bir bavul isimli belgesel de ödüle hak kazandı. iki dil bir bavul herhalde vizyona girmez, o yüzden ancak özel gösterimlerini yakalayabiliriz. ama köprüdekiler, 11'e 10 kala ve uzak ihtimal vizyona girecek, bu üç filmden sadece uzak ihtimal i izledim ama diğer iki film içinde güzel şeyler duydum, kısacası bu üç filme dikkat diyorum ve son olarak şunu ekleyeyim bu üç filmde yönetmenlerin ilk uzun metrajı.

11'e 10 kala ve köprüdekiler yönetmelik değişmediyse eğer portakal da yarışamayacaklar. anlaşılan portakal geçen seneye göre sakin geçecek. demirkubuz un yeni filmi, uzak ihtimal ve eğer yetişecekse-bu konuda bir şey okumadım- ahmet ulucay ın yeni filmi portakal ın en büyük adayları olacak. yine büyük ihtimalle yerel seçim sonuçları doğrultusunda adana da olduğu gibi altın portakal film festivalinde de bakanlığın yaptğı ödenek düşürülecek.

mükemmel üçlüler

2009-06-12T00:06:00.002+03:00

adamın solunda işveli bakışlarıyla onu delip geçen parlak kırmızı elbisesine yapışmak istediği femme fatale kadın, sağ tarafında uysal, nazik, müşfik gülümsemeli evinin kadını. ikisi de adama cipsini uzatuyordur, adam pelte bakışlarla onlara bakıyordur, sonra mucize gerçekleşir, iki cips birleşir, iki kadın da onun olur, barış imzalanır, aynı anda hem karnı doyar, hem fetttan kadın, hem de evinin kadını onun olur ve mit gerçekleşir. mit gerçekleşirken adamın şaşkınlığını garipsememek gerek, ne de olsa biz sadece bunu hayal ediyorduk. yine de hayal etmeye devam edeceğiz gibi gözüküyor, çünkü cipsi satın aldığımızda üçlünün diğer öğelerini nasıl tamamlayacağımızı reklam bize söylemiyor, bu bağlamda daha samimi olan bir reklam var, birkaç cümle de ona.

yaz aylarıyla birlikte kızışan bünyesini rahatlatmak için tatil beldesine akan gencimiz en havalı saç modeli, gıcır gıcır kasları, afili giysileriyle sonuca gitmeye hazırdır, ama rakibi boldur, bir şeyler yapması gerekiyordur, işte bu noktada "mucize" devreye girer, manen ve madden bizi serinleten dondurmanın verdiği enerji ve özgüvenle kadının yanına gider, onu tavlarız. işte böylelikle bütün sene boyunca düşlediğimiz yaz imgesi gerçekleşmiş olur, kumsaldayızdır ve onun beline sarılmışızdır. reklamı izlediğimiz basık odalarımızda bir hadi canım küçümsemesi gerçekleşmez, tersine bir acaba ikircikliğiyle sokağın bütün gençleri sahile dondurma almaya gideriz, vakit kendini aşıp aşka gelme vaktidir.

özür dilerim

2009-06-11T23:54:00.002+03:00

ne zaman bir kadından özür dilemeye başlarsınız artık o ilişkinin bitmek üzerine olduğunu anlamalısınız. yapacak daha iyi bir şeyiniz olmadığı zaman ondan özür dilersiniz, bu sizi ırgalamaz da, özür dilemek kabulleniştir, bıkkınlıktır, oluruna bırakmaktır.
geçen sene haziran ayında "hatalı" davrandığım birisine mektup yazmaya karar vermiştim, bunun çok daha samimi ve "elle tutulur" olduğu düşüncesindeydim, mektubu yazdıktan sonra gördüm ki özür dilemekten başka hiçbir şey yazmamıştım, ama böyle bıraktım, çünkü dedim ya, özür dilediğiniz anda geriye pek bir şey kalmıyor.
bir sonraki konumuz:"seni seviyorum"a verdiğimiz cevaplar.

haziran 09

2009-06-11T23:47:00.001+03:00

okan bayülgen bundan on sene önce hazır kart ilk çıktığında-çöp adamlı halleri- üstlendiği karizmatik dış ses görevini halen devam ettiriyorsa buna artık dış ses memuriyeti denir.

iggy nin yeni şarkısı ve eksendeki herif

2009-06-02T21:29:00.005+03:00

iggy nin yeni şarkısını dinledim, tom waitsen, cool bir parça. merak konusu olan tabii ki iggy nin parçayı "live" olarak nasıl icra edeceği, iggy hisli, biz hisli, oturmuş elinde akustik, dinleyiciler çakmakları yakmış, dinlemek istiyoruz efendim.

işte bu şarkıyı eksen de dinledim bu akşam. eksen de akşamları çıkan herife sinir oluyorum. tamam, arada güzel şeyler çalıyor ama o ses nedir birader ya, yani akşam evine gidince ananla da böyle mi konuşuyorsun ya, ne kasıyorsun kendini, adam gibi sun, nasıl bir yapmacıklıktır, sevimsizliktir, bir dinle kendini ya.

görüşürüz, haziran ayınızın güzel geçmesini dilerim.

21

2009-06-02T05:10:00.004+03:00

Geçen gün televizyonda kanallar arasında amaçsızca dolaşırken kendilerine denk geldim. Ondan sonra merak edip bir dinleyeyim dedim albümü. Sadece bir kez dinledikten sonra şarkıları şunu diyebilirim ki; bir kaç şarkıda müzik ile sözlerin birbirinden ayrı durduğunu, bütünleşemediğini gördüm ve bu beni rahatsız etti. Albümdeki enstrümental şarkılar fena değildi. Çoğu zaman ilk dinleyiş de bir çok şarkı içimize sinmez , bir beğenme duygusu oluşmaz ancak albümdeki don kişot adlı parçayı sevdiğimi söyleyebilirim.

Albümlerini ilk dinleyiş de pek sevdiğimi söyleyemesem Redd'in yapacağı işleri bundan sonrasında da takip etmeye devam edeceğimi söyleyebilirim. Şarkıların sırası , sözleri tutarlı bir bütünlük sergiliyor. Ortaya bir "albüm" çıkarmışlar. Zaten Redd benim için diğerlerinden ayrılıyor. Göze batmadan, popüler kültüre kendilerini kaptırmadan sadece müzik yapıp yola devam ediyorlar. Böyle şeylere rastlamak pek mümkün olmadığı için bu duruşları bile değer görmeyi hakediyor.

reklam çağı

2009-05-21T00:36:00.002+03:00

devrim çağı bir eylem çağıdır; bizimkisi reklam ve tanıtım çağı. hiçbir şeyin olduğu yok, fakat her yerde anında reklam var.
Kierkegaard, 1846
Alıntı:Kahkaha Benden Yana, Ayrıntı Yayınları, Çev:Nedim Çatlı.

selim

2009-05-17T23:24:00.002+03:00

gözlerimi kapamıştım ama uyuduğum söylenemezdi, hiçbir şey düşünmezsem uyuyacağım gibi salak bir düşünceyle hiçbir şey düşünmemeye çalışıyordum ve aslında gerçekten hiçbir şey düşünmüyordum ama yine de uyuyamıyordum.
derken-ki her zaman bir derken olur bu tarz anlatı bozmalarında- telefonum titremeye başladı, sırtüstü uzanmıştım, hiç doğrulacak halim yoktu, hem saat kaç olmuştu ki artık, ve işte hiç durmayacak gibi titriyordu, o titredikçe içim sıkılıyordu, telefonun çalması aklıma binlerce imge getirecekti ve ben hiç uyuyamayacaktım ki ve o sustu. ben tam bir nefes alacakken o depremlerdeki aralardan birini vermişti anlaşılan ve belki bana böyle geliyordu ama bu sefer o daha hızlı titriyordu sanki ve onu açmazsam sonsuza kadar çalacağını ve sonsuza kadar böyle duracağımı bir an belli belirsiz hissettim, aslında bütün bunların hepsi palavraydı sadece kıçımı çevirmeye üşeniyordum ama son bir gayretle telefona elim ulaştı.
saat beşti, arayan numarayı bilmiyordum.
bir an numarayı bilmediğim için rahatladım, çünkü sabahın beşinde tanıdığım hiç kimseye hiçbir söyleyeceğim lafım olamazdı, ama bir yabancıya her zaman söyleyeceğiniz anlamlı bir şeyler bulunurdu.
efendim.
macit abi ben geldim.
bu noktada ne söylememi bekliyorsanız ben de aynısını söyledim, ya da gayri ihtiyarı ne söylememizi beklerseniz onu söyledim.
yanlış numara
ha öyle mi? kusura bakmayın-bu hep fade out tadında söylenir ve son kelime belki de ağızdan hiç çıkmaz.
telefon kapanmıştı ve benim uykum büsbütün kaçmıştı, yataktan kalkıp işemenin uyumama faydası olup olmayacağını düşünüyordum, kalkmak yararlı olabilirdi, en azından maddesel bir tatmin yaşayabilirdim birkaç saniyeliğine de olsa ama
derken
telefon tekrar çaldı.
arayanın merve olabileceğini düşündüm, bu inanılmaz heyecanlandırdı beni.
yine bilmediğim bir numaraydı.
efendim
pardon bana bu numarayı vermişti şemsettin abi nuri abi yi aramam için- ee siz kimsiniz acaba?
işte sabah saat beşte bu soru kafkaesk bir diyalog yaratabilirdi veya normal bir insan olmayı tercih edip sabahın beşinde taciz eden adama saldırgan stil "asıl ben kiminle görüşüyorum"u yapıştırabilirdim, ama demedim, sesi fazlasıyla munis geliyordu bu cevap için. onu kırmamam gerekiyordu, başka bir cevap vermeliydim, ve
abi bu telefon benim değil, merve nin kız arkadaşımın, nuri yi bilmiyorum, -hem benim midem bulanıyor
bir sessizlik oldu
ve sonra yüzüme kapattı.
bunu hak etmemiştim, olabildiğince nazik olmaya çalışıyordum ama bir geçmiş olsun bile alamamıştım.
kafamı kaldırıp gözlerimi tuvalet kapısına diktim.

the mother and the whore

2009-05-17T12:27:00.004+03:00

yıllardır adını duyduğum ama izleyemediğim bir filmdi the mother and the whore.

en sonunda izleyebildim ve birkaç cümle söyleyebilirim filmle ilgili.

filmin başrolünde jean pierre leaud var. jean pierre truffaut filmleriyle godard, bertolucci vs nin filmlerinde oluşturduğu persona yı bu filmde devam ettiriyor. jean pierre yine kafası karışık, çok konuşan, sempatik, kadınları etkilemekte sıkıntı yaşamayan, kendisinden başka kimseyi düşünmeyi başaramayan modern entelektüel rolünde. film boyunca hayatındaki üç kadını görüyoruz, kadınlarla olan ilişkisi farklı yönlere doğru ilerlese de jean pierre her durumda sadece onları kaybetmemek için durumu idare etmeye, yalnız kalmamaya çabalıyor. jean pierre birine yaklaştıkça diğerinden uzaklaştığı için dengeyi kurmakta zorlanıyor, dengeyi kurmayı çabaladıkça kadınları ondan iğreniyor. filmin sonunda veronika nın hamile olduğunu öğrendiğinde onu kaybetmemek için evlenme teklif ediyor yine durumu kurtarmak adına, ama yapabildiği sadece veronika kusarken uzaktan ona bakabilmek oluyor.

alexandre karakteri-jean pierre leuad- son dönem türk filmlerinde görmeye alıştığımız entelektüel-hırt erkeklerin fransız sinemasında en güzel örneklerinden-tabii ki onlar gibi susup denizi izlemiyor, konuşuyor, konuşuyor, üç buçuk saatlik filmin ilk üç saati boyunca durmadan konuşuyor, ta ki filmin sonunda kadınları onu susturana kadar. bu filmde godard var, truffaut var, yeni dalga var, her ne kadar yönetmen estauche yeni dalganın dışında da kalsa yeni dalga artık etkisini kaybettiği sırada son bir dalgayla karaya vuran en güzel örneklerden biri oluyor the mother and the whore.

filmi bir kez daha izleyip üzerine uzun bir şey yazmayı düşünüyorum. bu yazıyı ilginç bir notla bitirelim, film 1973 yılında cannes da yarışıyor, ama en iyi film ödülüne ulaşamıyor. en iyi film ödülünü başka bir klasik scarecrow filmine kaptırıyor, fibresci ödülüne ise ferreri nin unutulmaz filmi la grande bouffe yle paylaşıyor, yani şimdi cannes da bir tane klasik bulamıyoruz bazı seneler, o sene üç klasik birden çıkmış, üçünü de izlemenizi öneririm.

itiraflar

2009-05-17T12:20:00.003+03:00

i'm a on a plain, i cant complain diye bir nakaratı vardır şarkının hatırlarsın jeremy.

işte o şarkıyı ortaokul, lise ve hatta üniversite yıllarının başına kadar i'm a on a plane, i cant complain diye anlar, uçak ne alaka lan derdim.

her neyse artık doğrusunu biliyorum, şikayet etmiyorum.

taş bina ve diğerleri

2009-05-17T11:56:00.004+03:00

aslı erdoğan ın yeni kitabı taş bina ve diğerleri anladığım kadarıyla haftaya piyasaya çıkıyor. idefix de 50 tane imzalı kitabı satacaklarını okurlara müjdeliyor ve ön sipariş alıyor. bu konuda birkaç söyleyeceğim var:

1. Günümüzde ünlü isimlerin kitap, cd vslerinin imzalı kopyalarının internette satılması yeni bir durum değil. peki Aslı Erdoğan bu durumu niye onay veriyor, benim bildiğim kadarıyla Aslı Erdoğan kitapçılarda kitapları üst üste yığılmış onların tüketilmesini bekleyen isimlerden biri değil, yani ortalamanın çok üstünde satış rakamları da yakalasa onu birkaç trendy yazar listemize sokamayız. kısaca bana çok samimiyetsiz gelen bu imzalı kitap olayına niye dalıyor.

2. ben okur olsam ve aslı erdoğan ın kitabını imzalı olması benim adıma önemli bir durum olsa bunun için imza gününü tercih ederdim doğrusu. evet ikisinin de elinde bir imza olacak sonuçta ama birkaç kelime de olsa imzası istenilen yazarla konuşmanın yarattığı duyguyla evinize kargoyla gelen imzanın değeri aynı olamaz heralde, yazar adına oluşan samimiyetsizliğin yanı sıra okur adına da bir boşluk duygusu yaratıyor sanırım ve bir şey daha, okurla yazarın arasında oluşan tek köprü olan imza günlerinin önüne de yeni nesil icatlar bir ket vuruyor, hepimiz evimize gelen imzalarla yetinmeliyiz, aslı erdoğan a tapsak da şimdi bu soğukta beylikdüzüne kim gidecek, işte idefix helal olsun herifçioğullarına.

3. aslı erdoğan ın imzalı kitabına fazladan para bayılarak almak isteyen 50 tane okuru olması da beni şaşırttı-sanırım ön sipariş aldıklarına göre sayı elliden fazla oluyor, bu konuda bir şey demiyorum.

4. aslı erdoğan ın hiçbir kitabını ömrüm boyunca para vererek okuyacağımı zannetmiyorum.

5. konudan bağımsız ama aklıma gelmişken söyleyeyim nasıl olsa burada kendi başımıza takılıyoruz bunun verdiği rahatlıkla söyleyebilirim ki benim için türk edebiyatındaki en önemli kadın isim sevim burak tır alttan biri gelmedikçe böyle de kalacaktır. bir de tezer ablamız var, onun yeri de ayrı.

kötü haberlerin dayanılmaz mutluluğu

2009-05-14T01:21:00.001+03:00

depeche mode konseri iptal edilmiş, he he, gece gece hiç güleceğim yoktu.
sizin o konsere verdiğiniz parayla ben burada kütüphane kuruyorum lan, ayıptır, oturun evinizde.

son beş yılın

2009-05-08T00:12:00.004+03:00

"tüm zamanların " bölümümüzün belini biraz sıkarak diyorum ki vera drake son beş yılın en sıkıcı filmi, hala izlemediysen kesinlikle izleme, bu kıyağımı da unutma.

itiraf

2009-05-08T00:08:00.002+03:00

il divo filminden hiçbir şey anlamadım, bir yerden sonra televizyon izler gibi yandan filmi takip edip gar sakiniyle muhabet ettim.

pazar sabahı

2009-05-07T23:48:00.004+03:00

geçtiğimiz günlerde bir pazar sabahı kahvaltsını anlatan bir hikaye yazdım, hikaye sadece kahvaltı masasında geçiyor, ilk defa bir yazıda aile hayatına girdim, öykü hoşuma gitti, velvets ın ilk albümünün açılış parçası sunday morning den feyz alarak çıktı bu öykü, aslına bakarsak bana her sabah "sunday morning" ve zaten her sabah ve bazen akşamları ve bazen geceleri bu şarkıyı dinliyorum. her şeyi kenara bırakmış bir huzur veriyor bana bu şarkı, bana kalırsa lou reed in en iyi işlerinden, sadece birkaç satır yazılmış sözler ve ilk saniyesinden içinizde yansıyan bir huzur tayfı.

bu pazar sabahı işini genişletmeyi düşünebilirim, daha uzun bir şeyler yazmak, sadece pazar sabahı üzerinden, şimdilik bir şey yok ama bu konu heyecanlandırdı beni, ayrıca sırf pazar sabahını anlatan bir film olmalı, bir şekilde çakışmalar olabilir, pazar sabahları şehir hayatı yaşayan insanlar için üstüne çok şeyler söylenecek bir konu.

her neyse siz en iyis velvet underground un sunday morning ini dinleyin, en sevdiğim albüm açılış parçalarındandır, öyledir.

selim

2009-05-07T23:32:00.002+03:00

kadın senin de diğerleri gibi onu sadece yatağa atmak istediğin paranoyasına kapılmıştır, bunu hiç sevmezsin, bununla ne yapacağını da hiçbir zaman bilememişsindir, ama sen ikna edici hiçbir şey diyememiş olsan da baştan çıkarma kanunları işler ve ikiniz birlikte uzanmışsınızdır, işte bu noktada senin artık seni seviyorum benzeri bir şeyler demen gerekmektedir ama senin aklına sadece karnının acıkması gelmektedir, sessizlik büyüdükçe pişmanlık artar, ne işim vardı burada dersin, bütün her şeyin yatağa atmaktan ibaret olduğunu kendine itiraf edersin, ki bu noktada onun beklediği ve senin söylemediklerin aleyhine ilerde delil olarak kullanılacaktır, o seninle yattığına pişman olur, sen onun pişman olması yüzünden pişman olursun, bütünüyle tatsız bir süreçtir, toplu pişmanlık dalgası içeriyi nefes alınamaz hale getirir, dışarı çıkarsınız, sen bütün müşfikliğinle gülümsemeye çalışırsın ama karşı taraf bunu sadece pişkinlik olarak algılar çünkü artık sen hepsi aynı infazının son kurbanısındır ve işte eve dönmüşsündür, annene ne yemek yaptığını sorarsın, hızla elini yıkamaya banyoya gidersin.

1 mayıs ve birkaç şey daha

2009-04-30T23:26:00.003+03:00

1 Mayıs İşçi Bayramının resmi tatil olmasının üst-orta sınıf burjuva kesimine üç günlük tatil imkanıyla bir yerlere akmalarını sağlaması da 1 Mayıs ın resmi tatil olmasının ironisi olsa gerek.
Evet, o günler geride kaldı, artık 1 Mayıs tatil ama tek anlamı fazladan bir gün daha.
yine de bir şeyin altını çizmekte fayda var jeremy. birçok kere türkiye'de tek parti hükümetlerinin işlemediğini söyledim, söyledik ama ülkemizde yasakları kaldırma adına yapılan üç beş adımın da öyle veya böyle akp veya özal döneminde yapıldığını söylemek zorundayız. ilerleyen yıllarda taksim konusunda da bir atılım bekliyorum, her şeyin bir anda olmasını beklememeliyiz.

yazmaya başladık, en iyisi bir şeyler anlatayım, bugün aklıma geldi, otobüste tek başıma gülmeye başladım. sene iki bin iki falan sevgili batuğ henüz lise öğrencisi, beat yazarlarına hasta bu dönemde. bir gün babası masasının üstünde burroughs un top -oricinıl taytıl queer- kitabını bulur ve biraz karıştırır. akabinde batuğ yu karşısına alır, bu yanlıştan dönmesi için elinden gelen ne varsa yapacağını söyler, psikolog ayarlar vs. batuğ straight olduğuna bir türlü inandıramaz onu, lafla bu işlerin yürümeyeceğini anlar, babasının içini rahatlana kadar, kereta heheh aynı benim gençliğim dedirtene kadar eve birçok kızla gelir, en sonunda mutlu son olur, oğlumuzun ibne olmadığı anlaşılır, ne yazık ki babasının kitapta algıda seçicilik nedeniyle unuttuğu diğer nokta canki olma mevzusu ilerleyen dönemde karşılarına gelecektir.
bunu dinlerken çok eğlenmiştim, zaten burada en iyi yaptığım şey anıları anlatmak, yazalım dedim. ara sıra ben de peder benim kitapları okusa ne der diye düşünüyorum, ama bugüne kadar sadee zamanında elimde maldorar ın şarkılarını görüp he he şarkı mı okuyorsun, ne adamsın yav dedi bana.
burroughs demişken bir şey daha. geçtiğimiz günlerde arabölge kitabını ayrıntı çevirisinden okuyordum. kitabın arka sayfasında burroughs u anlatırken calvino, artaud, sade, joyce vsyle analoji kuruluyor. açıkçası bu kitap arkası olayına çok kılım, kitapları bunları okuyup alan insanlara da çok kılım. bilmiyorum ben burroughs un joyce la hiçbir düzlemde karşılaştırılmak isteyeceğini sanmıyorum. ortada bir kitap var ve onu sattırmalıyız, o zaman ünlü isimleri dayayalım olsun bitsin. bir kitabı arkada yazılmış birkaç satırla tanıtma çabası yeterince yücegönüllü, bir de üstüne hiçbir temellendirmeye dayanmayan bu isimler. hele bu kitap arkalarının basmakalıp cümleleri. aynı adamın birkaç kitap arkası yazısını okumak eğlenmek için yeterli saiki veriyor insana, bu kitap arkası yazarlarının kitabı yapılmalı, oğuz atay önsözlere değinirken bu konuyu es geçmiş.
son olarak bir daha burroughs ve ara bölge. ara bölge kitabının son bölümü "kelimeler"i yazarken nasıl bir ruh halindeydi, ne almıştı, bu ne kadar marazi bir metindir çözemedim, çözemiyorum.

Dağınık

2009-04-25T04:33:00.002+03:00

Bir şeyler yazmayı denedim , sonra yazdıklarımı toparlayamayıp hepsini sildim. Lüzumsuz'un isteğini yerine getirmek için geçen gece yazdığım şeyi koyup bırakıyorum.

Gördüğüm sadece sallanan ağaçlar

Duyduğum sadece rüzgarın sesi

Bir kedinin miyavlaması kendime getiriyor beni

Yüzüme çarpan soğuk kaybolan sarhoşluğumu hatırlatıyor

Attığımda kendimi yatağa

Dönüyorum durmadan

Bir sağa,bir sola

Her sabah kurduğum düzeni

Her gece yeniden bozuyorum

anna karina ve made in usa

2009-04-24T23:37:00.004+03:00

az kişiyle konuşabilsek de ağzımızdan düşmeyen konulardan biri karina nın hangi godard filminde en güzel olduğudur.

genellikle vivre sa vie ve bande a parte izlenmiştir belki pierrot le fou ve bu yüzden hep karina nın siyah beyaz filmlerde daha güzel olduğu söylenir. ama bir de gözden kaçırılan made in usa filmi vardır, godard az bilenen filmlerinden biridir made in usa, belki o zaman planlanan bir şey yoktu ama godard hayranlarına son bir kıyak çekmek istemişti bu filmde.

filmi geçenlerde tekrar izledim ve yine hiçbir şey anlamadım, üzerine bir çok şey okuduğum için duruma hakimim ama zaten godard bu filmde bir şey anlatmak istememiş sadece göstermek istemiştir. godard onun hakkında bildiğim iki üç şeyle aynı dönemde bu filmi çekti, hatta aynı anda ve filme başlarken aklında hiçbir şey yoktu ve karina dan ayrılmak üzereydi. işte bu noktada godard ortak aşkımız karina dan başka hiçbir şey ifade etmeyen bir film çekmek istedi, diğer filmlerinin aksine erkeklerin bütünüyle silik kaldığı made in usa bir bakıma şu ışkta karina yüz planı, bir de şu planda şu giysiyle alalalımın olduğu bir filmdir. karina ya hepimizin ortak vedasıdır ve godard bunun mükemmel olması için her şey yapmış, anna karina imgesini mitleştirmiştir. belki diğer filmleri için de benzer cümleler kurabiliriz ama bu filmde karina için ağzımızdan sadece güzel kelimesi çıkar, karina bir kadından ziyade görselliğinin gücüyle bizleri büyüleyen bir deniz manzarasından farkı kalmaz, ne yaptığından emin olmayan o koca gözlerin film boyunca eksik olmayan gülümsemesi vedayı kusursuz yapar ve godard filmografisindeki yerini alır. o yüzden diyorum ki-yukardaki resim le petit soldat tan alınmıştır godard ın onu kullandığı ilk filmdir, diğer filmlerin hepsinde okuduğumuz karina personası bu filmde mitleşir, kesinlikle izlenmesi gereken bir film.

bir arada antonioni filmlerinin hangisindeki monica vitti yı seçtiğimizi konuşalım.

radyo eksen

2009-04-24T23:20:00.004+03:00

dün burak la yaptığım iki saatlik telefon konuşmasının sonunda arada bloga yaz da yaşadığını anlayayım demiştim, o zaman bizi okuyanlar varsa onlara yaşadığımı hatırlatmam gerek.

oysa ekim ayında ne güzel yazıyordum jeremy.

bugün eksen dinledim biraz, uzun bir süre sonra.

bir parça çaldı, is it love or is it just paris diye bir nakaratı var. bir süre düşündüm, bunu istanbul a nasıl uyarlayabiliriz diye bir şey bulamadım, bu arada paris te aşk didaktizminden nefret ediyorum. tsai ming liang nın what time is it there filmi hepinize kapak olsun. şarkı da tam yaz parçası tutar yani my heart is burning, paris is burning gidiyor böyle, kaldı bile aklımda.

sonra placebo english summer rain çaldı, placebo yeni albüm yapmış ama dinlemek için en ufak bir isteğim yok, bu english summer rain i liseye giderken en azından yirmi kere çalmışımdır müzik çalarda; ki albümün en az dinlediğim parçalarındandı, yani işte böyle oluyor bir yaştan sonra.

ama bir de guns roses çaldı, allahım axl rose, bu adamı artık dinleyen hiç kimse olmasın, dinleyenler de bu çağrıma uysunlar lütfen. ne kadar demode bir müziktir bu ya, üç dakika dayanamadım çin demokrasine, slashinide al da git buralardan! ve bono, yeter be abi, içimi sıkıyorsunuz.

ne çaldı, oasis, blur, smashing pumpkins-1979- joy division falan. yani sevdiğimiz grupların sevdiğimiz parçaları, shes lost control, boys girls gibi. dinlemesem de radyo eksenin hala devam ettiğini bilmek güzel bir şey, biz bu şarkıları dinliyorduk bu radyoda hatta bir kısmını buradan öğrendik ve hala o şarkılar orada, seninle aynı şeyleri dinleyenlerin takıldığı bir radyo, her zaman devam etsin eksen!

ocak iki bin dokuz, tünel

2009-04-10T23:54:00.002+03:00

zeki demirkubuz duy sesimi, ben bu ortamların adamıyım, aradığın adam benim!

ek:fotoyu çeken gar sakinine teşekkür ederim, her ne kadar burada titretse de kendisi büyüyünce çok büyük işler yapacak eminim!

nisan

2009-04-01T10:45:00.002+03:00

nisan 1 deyince sanırım size bir hikaye anlatmam gerekiyor, elimde küçücük bir şey var, bununla yetinelim jeremy.
işte nisan 1 hepimiz birbirimize şaka yaparmışız, en azından öyle söyleniyor, bana kimse şaka yapmıyor, her neyse, eski dostlarımın bir anısını sizinle paylaşmak istiyorum. şimdiden söyleyeyim kendi başımdan geçen olayları, arkadaşımındıydı diye size yedirmiyorum, yine de istediğinizi düşünmekte serbestsin tabii ki. nisan 1 de sevgilisine "şaka" yapmak isteyen hatun kişi hamileyim der, oğlan hamile kelimesini duyduğu anda başka bir boyuta geçer ve korunma psikolojisiyle o çok sevimsiz benden olduğunu nerden bileyim der ve sonra kavga başlar, ayırılırlar falan filan. bunu bana anlatığında düz bir insan olarak çok eğlenmiştim, sonra bir şekil düzeldiler ama nasıl desem aslında doğrusu buydu birbirilerine anlamaları adına.

pekala nisan üzerine ne demeli. şarkıdaki gibi "merhaba, seni seviyorum, bana ismini söylemeyecek misin" fütursuzluğunun geride kaldığı bu nisan birde bütün öğleden sonra people are strange in sözlerini hatırlamak için önüme geleni taciz ettiğim nisan gününün neşesini düşünüyorum, günün sonunda şarkının sözleri aklımdaydı, aylak aylak evime dönüyordum, nisan hep düşünmeyi bir kenara bıraktığımız ay olmuştur, umarım bu nisan da bunu başarabilirim.

en son olarak bir itirafla tamamlayım yazıyı. geçtiğimiz hafta gar sakinine senden daha iyi fransızca konuşabilmek için bir fransızla evleneceğim/yaşayacağım demiştim. sonra bir anlık da olsa bunu düşündüm, gerçekten ne güzel olurdu, birlikte fransa ya giderdik, üç sene orada yaşayıp askerden yırtardım, sonra istanbula dönüp asmalı da karımın babasından kalan mirasla robinson crouse tarzı bir kitabevi açardık ve bununla da kalmazdık, babamın mavi genlerini verebilirsem o takvimlerdekine benzer bir veledimiz bile olabilirdi ve gerçekten güzel olurdu.
ama dedim ya sadece bir an düşündüm bunu..
ya da
neyse bu kadar.

mart iki bin dokuz lüzumsuz notlar

2009-03-24T23:21:00.002+02:00

gazetede plath ın oğlunun dün intihar ederek öldüğünü okuduğumda engelleyemediğim çarpık bir gülümseme belirdi dudağımda.
haberin devamında intihar eyleminin genetik olup olmadığının "bilim" adamlarınca araştırılacağını okuyunca bir daha gülümsedim.
sonra sayfayı çevirdim.

mart iki bin dokuz lüzumsuza notlar

2009-03-24T23:14:00.002+02:00

adorno mimima moralia kitabında proust ın okuyucunun yazardan daha zeki olduğunu düşünme mahcubiyetini yaşamamasını düşünecek kadar nazik olduğunu yazıyor.
tahmin edersin ki hiç bu açıdan bakmamıştım olaya, evet adorno bir filizof olduğu için bu bakış açısını yadırgamamak gerek, hem üstat birilerine sokuyorsa bildiği vardır diyelim, peki bize dönecek olursak bu mahcubiyeti yaşıyor muyuz hiç? aslında birkaç kere böyle şeyler geçti aklımdan, "mahcubiyeti" hissettim sanırım, isim vermek istemiyorum, çünkü bu okurla yazarın özeline giriyor, her neyse galiba yazmaya çalışmamın bir etkeni de bu biliyorsun, özgüven meselesi farklı sebepler bulma çabası.

mart iki bin dokuz

2009-03-13T00:45:00.003+02:00

evet, galiba iyice burayı, çok komik bir bak, forward muhabetlerine döndürüyorum ama bu gerçekten çok komik.

http://www.milliyet.com.tr/Siyaset/SonDakika.aspx?aType=SonDakika&Kategori=siyaset&ArticleID=1070283&Date=12.03.2009&b videoya tıklayın, durum budur.

Şeyler

2009-03-08T03:04:00.003+02:00

... Çünkü otuz yaşına gelmemiş insanların belli bir bağımsızlığı korumaları ve keyiflerine göre çalışmaları kabullenilse de , hatta zaman zaman serbestlikleri , açık görüşlülükleri , deneyimlerinin çeşitliliği ya da "çok yönlülük" diye adlandırılan nitelikleri takdir edilse de, otuz yaş dönemecini bir döndüler mi (böylece otuz yaş da bir dönemeç gibi görülmeye başlanır) , çok çelişkili bir davranışla müstakbel işbirlikçilerden herbirinin kesin bir istikrarlılık göstermesi , kesinlikle dakiklik , disiplin , ciddiyet ve sadakat duygusuna sahip olması şart koşulur. ...

... Otuz yaşındaki insan artık bir yerlere gelmiş olmalıdır, yoksa hiçbir şey değildir. Bir edinmediyse, bir kovuk açmadıysa, anahtarları, bürosu, tabelası yoksa hiçbir yere gelmiş sayılmaz...

Böyle betimliyor Perec "Şeyler" adlı romanında hayatımızın bir döneminde karşımıza çıkan bu zorunlu değişim sürecini. Kitapta 60 lı yılların Fransa'sındaki iki gencin hayatlarından ödün vermeden her şeye sahip olmaya çalışması anlatılıyor. Hikaye günümüzde geçerliliğini korumakla birlikte , bence bu ortaya konan tablonun ürkütücü yanı daha güçlenmiş durumda.

Okuduğum ilk kitabı olan Uyuyan Adam da olduğu gibi bu kitapta da maddesel yanı ağır basan dünyaya bir eleştiri var.Çevreme baktığımda bu durumu oldukça net görebiliyorum zaten. İnsanlar oturma grupları ,beyaz eşyalar , marka giysiler ,evler , arabalar alma derdindeler. Bilinen yerlere girilip oturulmalı ,pahalı restoranlara gidip yemekler yenmeli. Elinin altında bir anahtarı olmayanın hiçbir değeri , hiçbir şansı yok . Oturup bir şeyler üzerine kafa patlatmamalı,sadece mekanikleşip bir şeyler yapmalı , kazanmalı ,kazanmalı ,kazanmalı... Kazanacağı /kazandığı paralarla satın alacağı şeyler onun her daim aç kalan egosunu tatmin etmeli ve bu tatmin öyle bir başını döndürmeli ki başka hiçbir şey görmemeli.

Bu doymak bilmez istemenin gereksinimi olan çalışmayı da şöyle değerlendiriyor yazar ;

... Çalışmayanın ekmek yiyemeyeceği kesin ama çalışan da yaşamaz...

Tabi ki de bunun sonucunda yapılması gereken zorunluluklar bir kenara atılmalı gibi bir sonuç çıkarılmamalı. Burada kastedilen çalışma olgusu ile Camus'nun "Öleceğini bilsen de yine çalış" sözündeki çalışma ifadesi aynı şeyi ifade etmiyor. Ben farklıyım ,ben düşünüyorum maskesinin ardına sığınılıp elde ettiğimiz tüm başarısızlıkları bu sisteme yükleyemeyiz. Bir şekilde insanlar kendilerine bu düzenin içinde küçük bir yer edinip savundukları değerleri yaşatabilirler ve de bu sisteme karşı savaşımlarını sürdürebilirler ki doğru olan da bu. Yazın ve sinema dünyasında severek okuduğum, seyrettiğim önemli kişilere bakınca bunu buluyorum ve benim içinde doğru olanın bu olduğunu düşünüyorum. Ben kendim için bunları ne kadar uygulayabilirim bilmiyorum ama yapmak istediğim şey bu , yaşamak istediğim hayat bu.

Kitaptan az da olsa uzaklaşıp son dönemlerde kafamı oldukça kurcalayan meseleyle ilgili görüşlerimi paylaştım ama sanıyorum ki buraya da yazmam gereken yazı böyle olmalıydı.Biraz karışık , yer yer yanlışlarla dolu olabilir kusuruma bakmayın.

Kitabın sonunda yer alan Marx'ın sözü ile bitiriyorum..

Sonuç kadar araç da gerçeğin bir parçasını oluşturur. Gerçek arayışının kendisinin de gerçek olması gerekir; gerçek araştırma , açık kolları sonuçta birleşen, ortaya serilmiş gerçektir.

mart iki bin dokuz

2009-03-03T14:32:00.000+02:00

karikatür okumayı pek sevmem, ama latif beyin yeri ayrıdır, paylaşayım dedim.

iki bin dokuz şubat

2009-02-24T10:44:00.002+02:00

dün ilk defa taksim şişhane metrosunu kullandım. levent den geldiğimiz araçtan inip yeni bir araca binmek zorundasınız. kullandığımız araçlar farklı, sanırım avrupa dan ithal, eski stilden daha hoş. araca bindiğimiz de dikkatimizi çeken nereye gittiğimizi gösteren levha ve onun yeşil kırımızı ışıkları oldu. şimdi taksim desiniz, az sonra şişhane, birazdan unkapanı ve sonra.. ama pardon unkapanı durağı daha açılmamıştı, ama yeşil ışık yanmaya devam ediyor. sanırım sevgili büyükşehir belediyesi her açılan durak için "edit" yapmamak adına yapmayı düşündükleri bütün durakları bir seferde basmışlar. hem böyle daha havalı duruyor sanki. evet, ilk açıldığı sıralar 2004 yılında aksaray a geleceği söylenmişti ama şu an 2009 yılında yanıp sönen ışıklarla içimizi ısıtıyoruz. hayal etmesi bile güzel aslında. hem dikkat edersen jeremy, m2 işaretini görmüşsündür, m1 de marmaray oluyor sanırım, pekala şimdilik sadece hayal ediyoruz.

hazır konu lalesi ve metrosuyla ünlü büyükşehirimize geldi, seçim konusundaki düşüncemi de yazayım. kılıçdaroğlu nun adaylığı açıklandığından beri bir gün ona vereceğim diyorum, öbür gün size günahımı bile vermem diyorum. farkettim ki ne zaman kılıçdaroğlu nu görsem, ondan soğuyorum, asla bu adama oy vermem diyorum. ama ne zaman erdoğan veya topbaş ı görsem-benzeri bir durum anakralılar için de geçerlidir sanırım- işte o zaman kılıçdaroğlu diyorum. aslında bu tamamıyla sürekli kazananların kaybettiklerini görmek için duyduğum sapkın eğilimle alakalı. evet, bir kerecik olsun kaybetmeliler ve biz onları televizyonda izlerken eğlenceli bir akşam geçirmeliyiz, 2009 mart seçimlerinden beklentim bu, daha fazlası şimdilik hayalperestlik geliyor gözüme.

Yazmamak... Yazamamak...

2009-02-20T14:47:00.002+02:00

Lüzumsuz Adam bu blogu açmadan önce aylakzamanlar adında bir bloga sahipti. Bunu açarkenki düşüncesi benimle ve gar sakini ile birlikte bir şeyler yapabilmekti. Ama görüyorsunuz ki çok da değişen bir durum yok ortada.Hala tek başına yazmakta. Kendisi grubumuzun tembelliğini daha önceki bir yazısında vurgulamıştı zaten. Peki ben niye aynı şeyleri yazıyorum tekrar? Sadece neden yazmadığımın gerekçesini açıklamak istiyorum.

Belli dönemlerimizde içine düştüğümüz duygusal karmaşalar sırasında kendimizi bir şekilde rahatlatmak ihtiyacı duyuyoruz. Bunu bir şeyler yazarak yapmak bu yollardan bir tanesi. Fakat kendi yazdıklarıma dönüp baktığımda bunların kopuk , dağınık , bir yazı değeri bile taşımayan şeyler olduğunu gördüm. Sarhoşluk sonrası muhabbetlere benziyordu. Biraz dumanlandıktan sonra sadece anlatma ihtiyacından sarfedilen sözcükler gibi. Böyle yazılara dönüp baktığımda kendimi yazmaktan uzaklaşıyormuş gibi hissediyorum ve bu istediğim şey değil. Lüzumsuzun tavsiyesine uyarak bir günlük tutmaya başladım . Ankara'ya döndükten sonra bir on gün kadar hiçbir şey yapmayıp sadece neler yapmam gerektiği üzerine kafa yordum. Kalemimden çıkan yazıların daha terli toplu olması için kendimi biraz dinlenmeye çekip , aklımdaki fikirleri notlar alarak daha sonraya bırakmaya karar verdim. Zihnim biraz temizlenip , kendimi hazır hissettiğim zaman bunları şekillendirmeye çalışacağım . Bu süreçte kendiliğinden bir okuma düzenim oluştu ve de her dönem aslında ihtiyaç duyduğum bu alışkanlığımı koruyarak düşüncelerimi geliştirip içimdekileri bu kitaplarla paylaşarak yoluma devam ediyorum.

Bunları aslında buraya yazmayıp lüzumsuzla telefonda konuşup da anlatabilirdim. Telefona elim gitmedi , biraz da buraya yazmayı özlediğimden bunları zorla sizlere de okutmuş oldum . Kusura bakmayın . Görüşmek üzere...

recep ivedik üzerine

2009-02-17T01:21:00.002+02:00

wendy nin yorumu bana recep ivedik i hatırlattı, yazmayı düşünüyordum birkaç satır, yazalım bakalım.
madem türk sineması konuşuyoruz, o zaman yaparken hiç vicdan azabı çekmediğim bir genellemeyi paylaşmak istiyorum, on türk filmi varsa dokuzu üzerine konuşulamayacak filmler oluyor, diğer bir tanesi ise birkaç kelam edebileceğimiz denemeler oluyor. evet recep ivedik bu dokuz un bir tanesi. ama taylan biraderler in deprem filmi veya altıoklar ın son denemeleri de bu dokuzları oluşturuyor. ne deniliyor şahan ın filmi tv skeçleri kalitesindeymiş. bir film biçem olarak özgün olmadıktan sonra o filmin iyi çekilmiş olması hikayesi kofti-bu kadar basit bunun tanımı, hiç yormayacağım kendimi- olduktan sonra neye yarıyor. evet taylan biraderler iyi "çekmiş" filmlerini, peki sonra? eğer bu filmler anaakım seyircinin izlemesi için yapılan başka hiçbir kaygısı olmayan yapımlarsa halkın istediğini verdiği için şahan gökbakar ı kimin suçlamaya hakkı var? bu mevzunun diğer ayağı da şahan gökbakar ın son derece "banal" olması. bakın bu adamın dört beş sene önce skeçleri dönüyordu, biz de gayet eğlenerek izliyorduk, en büyük yeteneği olan doğaçlamayı iyi kullanıyordu, birkaç dakika sonra tekrara düşse de "yakaladığı" zaman eğlendirebiliyordu ve bu çizginin benzeri bir şeyleri sinemada deniyor anladığım kadarıyla x y'ye giderse benzeri bir anlatım; bakın insanları bu filmi komik buldukları ve gittikleri için eleştirmek ayrı bir şey, bu filme gittikleri için küçümsemek ayrı bir şey, böyle bir anlatım benim ilgimi çekmiyor, muhtemelen dört beş sene önce güldüklerimi şimdi izlesem pek eğlenceli gelmeyecek ama bu filmi diğerleri yanında ayrı bir noktaya çekmeye çalışmak bana çok anlamsız geliyor, evet eskiden kötü bir filmi bir kişi izliyordu şimdi on kişi izliyor, peki ne değişiyor? ve diğer taraf, filmi ve şahan ı küçümseme, bakın süt filmini iki bin beş yüz kişi izledi, bu filmden bu kadar rahatsız olan kitlenin sinema zevki ne, gerçekten böyle bir kitle var mı, veya onu küçümseyenler ıssız adam a gidiyor olmasın, örnekleri çoğaltabiliriz, uzatmayalım.
şahan gökbakar ın ilk film vizyona girerken uzak filmi hakkında yaptığı adamın biri var galatadan sultanahmet e yürüyor on beş dakika, hiçbir şey anlamıyorum, siz bakmayın onlar ne paralar kazanıyor vs açıklamaları, akabinde bilkent tiyatro okumuş birisi olarak en son ömer seyfettin okuduğunu söylemesi ve en son olarak anti entellektüel tanımlaması üzerine kelam edilecek cinsten. aslında gökbakar ın anti entellektüel tanımlamasını tam olarak anlamasam(çünkü bunu açmamış, anti kelimesi garip bir anlam ifade ediyor) da burada az önce değindiğim kötü film olayından veryansın ettiğini, günah keçisi edildiğini düşündüğünü söyleyebiliriz. ama bence bu anti entellektüel söyleminde de kitap okumuyorum söyleminde de böyle olmaktan gurur duyan bir adam düşüncesi var ve bu yüzden anti entelektüel gibi ne olduğunu da tam olarak anlayamadığımız bir tanım yapma ihtiyacı istiyor, işte bunu da ben anlamıyorum, filmi 4.5 milyon kişi izlemiş, ülkenin en büyük firmalarından birine reklam kampanyası yapmışsın, daha ne isteyebilir ki insan ve zaten türkiye de adı sürekli entelektüel bir çevre olmadığına göre bu serzeniş kime? adam hepsinin yapmak istediğini yaptı işte, gerisi hikaye.
son olarak bir berber anımla yazıyı tamamlıyorum. geçtiğimiz şubat ayında mahalle berberimizdeyim, akp/militarist minvalde bir söylemle ırak a girişimizden övünçle bahsediyordu(k) ki konu recep ivedik e geldi. yirmi beşten küçük olmasına ihtimal vermediğim berberim nedense bana mütemadiyen abi diyordu ve sonra recep ivedik filmine ikinci defa giderek türk sinemasına katkıda bulunmak istediğini söyledi ve onay için öyle değil mi abi dedi ve abi/ben de kafamı salladım ve bir daha o berbere gitmedim. işin ilginç yanı berberimin söyleminin aslında doğru olması. son yıllarda türk sinemasında gördüğümüz "sanat" filmi patlamasıın altında erdoğan, yılmaz, gökbakar vs nin filmlerinden elde edilen vergilerle oluşturulan kültür bakanlığı fonlarının büyük rolü var. ve belki de şahan gökbakar çektiği filmle cannes da altın kamera alan bir türk yönetmenin önünü açacak, bu da işin ironisi olsa gerek.

if ve film festivalleri üzerine

2009-02-15T12:01:00.002+02:00

evet çok değil bir sene önce istanbul da görmeye alışık olmadığımız bir kar yağışı olmasına rağmen gözümüz ürkse de ben ne yapıyorum desek de çok kurcalamadan, .çok oflamadan sabahın köründe pufidik koltuk isimli garip filmi izlemek için sıcacık evimizden çıkıyorduk.
şimdi ise programı şöyle bir göz ucuyla bakıp tamam gitmiyorum diye kestirip atıyorum, aslında bu ani geçişler benim için sıradan bir şey, kendimle çelişmemek gibi bir sorunum yok jeremy.
yine de bu sene kısaları izleyecektim, ama kısaları bu sene kadıköy e almışlar, kadıköy e gitme düşüncesi bile ürkütüyor beni, biliyorsun karşı tarafla iletişime giremiyorum.
aslında davos ruhuna koşut "bundan böyle benim için if bitmiştir" kestirip atışımın nedenini aramak için geçen seneye dönmeliyiz sanırım. ismini hatırlayamadığım bir film için gar sakiniyle ikimizin bileti vardı ve film saatini birbirimize sorarak teyit ettikten sonra bizim hesabımıza göre salona on on beş dakika önce gelmişken filmin on dakika önce başladığını öğrendiğimiz an if bitmişti bizim için, sadece bunu anlayabilmek için üzerinden bir sene daha geçmesi gerekiyordu ve bilirsin karşı taraf ne derse soruşturmadan kabul eden insanlardanım ve aynı şey gar sakini için de geçerli ve bu bizim başımıza çok daha büyük sorunlar da çıkarmıştır ve işte ikimiz de film saatini bilmiyorduk, biletmize bile bakmadık ve sonra kapıdaki çocuk alamam dediğinde melul-melun lanet demektir jeremy, bkz:bu kalem melun) melul birbimirize bakarken cevval ve şirrret hatun kişi hala içeri girmeye çalışıyordu ve işte gördüğün üzere if le bir dahaki buluşmamız bilinmez bir tarihe kaldı.
tamam, bu kadar saçmaladık, biraz toparlayalım. gerçi okuyan kaldı mı yazıyı bilmiyorum ama ben düzeltmek için geri dönmeyeceğim, şunu demek istiyorum istanbul da üç tane major film festivali var bu üç festivalde yaklaşık iki yüz yeni film gösteriliyor, bir senede izleyebileceğiniz iyi film sayısının kabaca onun üstüne çıkamayacağını düşünürsek ve bir de basettiğimiz festival if gibi seçimlerinde gerektiği gibi özen göstermeyen bir festival olunca birçok filme şüpheyle bakıyorsunuz ve her yerde bulanabilecek hit filmler dışındaki filmlerden uzak durmanız gerekiyor ve bu seferde festivalde izleyecek geriye pek bir şey kalmıyor, belki meraklıları için fantastik sinema ya da gökkuşağı...
festivallarle ilgili genel düşüncemin değiştiğini de eklemeliyim. istanbul film festivalinde de artık üç film üstüste izleme gibi bir şevkim yok açıkçası. bunun iki nedeni var. birincisi benim kibrimden kaynaklanıyor belki de. sokurov, tsai ming liang gibi yönetmenlerin filmlerinin dolu salonlarda oynamasını kafam almıyor, ve sonra film başlıyor, seyirci yarım saatte sıkılıyor ve ben rahatsız olmaya başlıyorum onların gürültülerden, vizyondayken üç kişiyle birlikte film izlemeye alışmış biri olarak beni bu durumun ne kadar rahatsız ettiğini anlayabileceğini düşünüyorum jeremy. ama yine de bunun çok bir önemi yok, bu biraz benim genel müşkülpesentliğimle ilintili, asıl sorun filmlere olan yaklaşımımı sağlıksız bulmam. yirmi dördüncü film festivalinde sevgili birsen le filmlere giderken o bana filmlerle ilgili çıkışlarda notlar tutmamı salık vermişti, ki gerçekten yaptım da-hepsi kayboldu ayrı mesele- bir bakıma her filmin çözümlemesini yapıyorduk. sonra bundan vazgeçtim ve her sene gittiğim film sayısı arttı ve gitgide tüketme döngüsünün içine girdim ve bu durumu yadırgamıyordum. evet bilmem nereden gelme filmi mi var izleyelim, x de ödül mü almış, hadi gidelim, o saatte boşluğum var doldurayım vs.. kısacası birçok film izledim ve birçoğu hakkında bir fotoğraf karesi bile yok aklımda. yirmi yedi de izlediğim chabrol filmi hakkında bir arkadaşımın geçtiğimiz ekim ayında görüşümü sorduğunda filmle ilgili hatırladığım tek şeyin chabrol ve başrolde ozon filmlerindeki hatun olduğunu görünce festivallerde ne yapmam/yapmamam gerektiği konusunu kafamda nihayet çözdüm, bütün festival boyunca hasta olduğum yirmi yedide aklımdan geçen niye gidiyorum lan ben bu filmlere sorusu kafamda bir daha canlandı ve bugüne kadar sürdürdüğüm film izleme ahvalimi bir kenara bıraktım, bu sene sadece bazı türk filmleri ve beklediğim bazı filmleri-misal delta- izleyeceğim, durum benim için bundan ibaret.
aslında her şey seyircinin samimiyetinde bitiyor. haftaiçi sabahın on birinde oynayan fas filmi "full" salona oynarken, cumartesi sabahı atlas ve emek teki film bileti kuyrukları handiyse kesişecekken vizyona giren süt filmi iki binlerde, pandora nın kutusu altı binlerde kalıyorsa seyircinin eğilimleri üzerine düşünmek gerek. seyircinin entellektüel olma güdüsü/çabasıyla varabildiği nokta ve sanata genel bakış açısıyla ilintili bilinçsiz tüketimiyle kişinin ne kadar kesiştiğini düşünmek ve ona göre ilerleyen festivallerde gardını almak.
her neyse durum böyle, istanbul film festivali için size "on öneri listesi" yapacağım ilerleyen günlerde program netleşince, artık sonrası da size kalmış.

yky

2009-02-11T11:23:00.002+02:00

aslında yky den içeri girmezdim, saat başı niteliksiz adam 2 yi sora sora yüzüm kalmamıştı, ama sevgililer gününe özel sevda sözleri vb minvalinden afişin içeriğini tam hatırlayamıyorum bir kampanya yapmakta olduklarını görünce önce bir dumur, sonra sinir, sonra bir duraklama, sonra içeri giriş.
evet içerde bazı kitaplara özel bir indirim vardı. süreya nın sevda sözleri, taşkent den leyla ile mecnun, hikmet in ferhat la şirin i, sabahattin ali nin kürk mantolu madonna sı ve kuyucaklı yusuf ve yüzbaşı şemsettin in mandolini-bunun filmi vardı, biz liseye başlarken girmişti ,hatta bir "okul kırmasında" biz bu filme gitmiştik, lanet- ve şimdi hatırlayamadığım birkaç kitap daha. bunlar sevda sözleri oluyormuş, diğerlerine ne tanım verdiklerini bilmiyorum ama cansever im uyar ım ben nerdeyim diyorlardı bana.
pekala içerde ulyses, proust vb satan bir yayınevinin bu kadar popülist bir uygulama girmesiyle ilgili ne denmeli kestiremiyorum. acaba enis batur ne düşünür bu konuda; her neyse garip ve üzücü bir andı.

iç deney üzerine

2009-02-03T19:11:00.002+02:00

selam
iç deneyi bıraktığım yerde bulmak şaşırtmıyor beni, yazmayı pek sevmeyen bir ekibiz biz. bir araya gelince de evet ya hayat işte ne yaparsın deriz veya yemekteyiz izleriz, işler böyle akıyor bizim buralarda.
sizlerle olmadığım süreçte bir defter tutmayı başladım. aklıma gelen her şeyi buraya yazıyorum, eskiden her yerden kağıtlar çıkıyordu ve artık bir düzen yakalayabilirim. ve bu noktada iç deney ne işe yarıyor artık diye düşünüyorum. pekala, iç deney de yeterince samimi olamıyorum. mesela fatih özgüven le yeşim tabak ın ne seçtikleri hiç umrumda olmasa da bu konuyla ilgili bir yazı yazıyorum. yani iç deney de istediğim gibi rahat değilim, aklımdakileri yazmıyorum, yazmadıktan sonra da yazmanın pek bir anlamı kalmıyor.
ve yine bu aralar on beş nisana kadar yetiştirmem gereken varlık dosyasına zamanımı hasredeceğim. her zamanki gibi kesin bir tarih almak beni kendime getirdi, bir şeyler çıkartacağımı sanıyorum.
sonrasına "sonra" bakalım. aklımdayken, herkese soruyorum sana da sorayım, istikal a bir gece konan devasa mango mağazasının olduğu yerde ne vardı, eğer bunu biliyorsan son günlerdeki en büyük derdimden kurtaracaksın beni.
bu arada yeni rüya sinemasına korkmadan gidebilirsiniz.
şubat ayı umarım senin için iyi geçer, şansımız yaver giderse belki kartopu oynarız ne dersin jeremy?
hadi eyvallah.

kınıyorum

2009-01-13T22:06:00.003+02:00

efendim bugün iki yazı yazdık, bir daha yazmazdım, bu hafta da kolayına yazmazdım ama akşam saatlerinde okuduğum bir haber beni çok şaşırttı, yazmak istedim.

istanbul modern de bu ay robert mıtchum ve cool doğuşu başlıklı bir program var. küratör sevgili fatih özgüven ile neci olduğunu çözemediğim yeşim tabak. beyfendinin iki filmi seçilmiş ve başka filmler daha var. hiçbir zaman film noir türünün takipçisi olmadım ama zaten bu listede film noir dan kopuk bir liste ve şunu diyorum adında cool yazan bir liste var ve o listede alain delon, le samourai yok. bu filmi izlemeyenlere şiddetle öneriyorum, sinema tarihinin benzeri olmayan doruk noktalarından biridir bu yapım. ve bu cool doğuşu listesini de kınıyorum, ayıptır yav.

iki bin dokuz, ocak

2009-01-13T17:15:00.003+02:00

galiba dünyada bitter sweet symphony dinleyip lahmacun yiyebileceğimiz tek yer istanbul.
ve biz iki bin dokuz yılında orhan veli nin gözlerini kapadığında tahayyül ettiği istanbul a sahip olmadığımıza göre galiba bu "galiba"lar bizim istanbul u sahiplenmemizi sağlıyor.

afiş mevzusu

2009-01-13T17:01:00.003+02:00

evet, geçtiğimiz aylarda ismini hatırlayamadığım bir türk filminin afişinin gördüğüm en kötü afiş olduğunu açıklamıştım, ama genelleme yapmak gerçekten riskli ve gereksiz bir iş. belki afişlere eskiden dikkat etmiyordum ve artık çok dikkatliyim; neyse bu sefer bir tanımlama yapmıyorum ve bu renoir vari sınıf mücadelesi filminin-öyle olduğunu tahmin ediyorum afişe göre- afişinin takdirini sevgili okuyuculara bırakıyorum. ama yine de duramıyorum, abi şu gecekondu, villa nedir ya!

her neyse bir de woody nin filminin afişi var. geçen sene aylak zamanlarda woody nin vizyona giren filminin afişinde-cassandra nın rüyasıydı ismi sanırım- match point in yönetmeninden yazdığını söylemiş ve bunu eleştirmiştim. bu sene durum daha ilginç bir hal aldı. afişin hiçbir yerinde woody nin ismi geçmiyor. durum aynen şöyle, scarlett var, cruz var, woody yönetse ne olur, yönetmese ne olur.

bence çok can sıkıcı bir durum, insanın filminin vizyona giridği ülkelerde afişe müdahale etme hakkı var mı bilmiyorum, ama belki de woody böyle şeylere takılmayı yıllar önce bırakmıştır.

o zaman son bir sinema haberi, jarmush un filmi mayıs da cannes da, akabinde vizyonda, kadroda bankole-jarmush severler hafızalarını zorlasın- murray, ölü hatun swinton ve işte bunu bekliyor bütün hanımlar garcia bernal var.

bakalım bakalım.

okumalar üzerine

2009-01-11T22:31:00.003+02:00

bu aralar yapabildiğim tek şey boş boş oturmak. yaşadığım odak sorunu okumalarıma ket vurdu, birçok kitaba başlıyorum ve sonra bırakıyorum. bir kitabı eline alıp okuyamadığın zaman bence en azından birkaç ay o kitabı bir daha eline almamalısın, o okuma sürecini unutmalısın. neyse ben bu aralar birçok kitabı aldım, sonra kütüphaneye geri koydum. yine de kısa okumalar yapabiliyorum, kafamı topladığım nadir anlarda ilginç şeyler okuyabildim bu hafta. pessoa nın anarşist banker diye bir anlatısını okudum, ismi insanı "bir saniye" dedirtiyor bu kitap, gerçekten ilginç bir teori var bu anlatıda, okumalısın. uzun zamandır okumak istediğim zweig in satrancı da elime geçti, zweig uzun öykünün ustası, bu kitap biraz aceleye getirilmiş gibi dursa da simgesel anlamı büyük, okumayanlar es geçmesin. bernhard ın betonunu ise adeta yuttum, oturdum, o upuzun cümleleri, bitmek bilmeyen sıkıntıyı okudum, içim karardı, bu kitapta fazla sızlanmış usta ama şu köpek, insan mevzusu ve mezar imgesi, bir kez daha bernhard ruh haletine girdim. bernhard ın kitaplarını çok sevsem de hep aralıklı okuyorum onu, çağımızdaki tüketme çılgınlığına en azından biz kapılmayalım. bir yazarı seviyorsun, bir grubu veya bir yönetmeni, hemen hepsini tüketme meyili. bakın ben her şeyini elimin altında olmasını istiyorum ama onları hemen tüketmeye kalkmak marazi bir şey ve her zaman konuştuğumuz entellektüel ilerlemeyi yakalayabilmek için entellektüel olmamak mevzusuyla ilintili. neyse bunu şimdi bir kenara bırakalım. sonra bir duras yaptım, konsolos yardımcısı. duras ın kurgularına bayılıyorum, ne zaman ondan bir şeyler okusam keşke ben de böyle şeyler yazabilsem kıskançlığını ve hüznünü hissediyorum. bu ilginç bir şey, mesela flaubert mükemmel yazıyor ama onu okurken böyle bir şey hiç oluşmuyor kafamda, belki de duras veya benzeri bir ismi okurken böyle bir şeyler yazabilceğimi düşünecek kadar yücegönüllü oluyorum. en son olarak bugün queneau nun bir kitabını okuyordum, perec bu kitabı çok seviyormuş, her neyse bitirmeden bir şey demiyeceğim.
ki aslında bitirdiklerim için de bir şey demedim.
ve bu yazı niye yazıldı ki?
eminim hepiniz bu hafta benim ne okuduğumu çok merak ettiniz.
bunu bir daha yapmayalım, okuyucunun dakikalarını çalmak istemem.
bir şekil bir şiirle bağlayayım dedim, aklıma bir şiir gelmedi, o zaman si yu leytir.

Sonbahar

2009-01-08T14:25:00.002+02:00

Bu yazıyı yazma amacım lüzumsuzun sonbahar yorumu üzerine bir şeyler eklemek değil. Film ile ilgili bir şeyler arayanların okumasına gerek yok.

Dün kendimi evden dışarı atmaktı amacım , dışarıda bir yerlerde oturmak yerine sinemaya gitmeyi tercih ettim. Evde kalmak dayanılmaz oldu bugünlerde, halbuki evde zaman geçirmek her zaman hoşuma gitmiştir. Filmin arasında sigara içmek için dışarıya kadar çıkmak zorundaydım ; dumansız hava sahaları yüzünden. Yanıma tek bir sigara ile çakmağımı aldım. Montum , cüzdanım hepsi içerideydi. Sigarayı yakıp tüttürmeye başlamıştım ki , ufak bir kız yanı başımda belirdi. Tahmin ettiğin üzere jeremy her yerde karşılaştığımız dilenci çocuklardan. Elinde bir iki paket selpak satmaya çalışıyor. Bunlardan bazıları çok derin izler bırakıyor üzerimde. Cüzdanımı içeride bıraktığıma hayıflandım . Vereceğim bozukluk onun için bir şey değiştirmeyecekti elbet, ama en azından onunla rahatça sohbet edebilirdim bir iki kelime.Böyle olunca onunla konuşmaya yüzüm olmadı. O diğerlerinin arasına karışıp işini yapmaya çalışırken ben bok bir halde kalmıştım öylece. Pembe montu, sarı saçlarının arasından bakan mavi gözleri, soğuktan bembeyaz olmuş yüzü hala aklımda. İnsanın içini ısıtması gerek o mavi gözlerin, oysa o kadar hüzünlüydü ki ... Bu çocukların bazıları artık durumu kabullenip işi profesyonelliğe dökmüş durumdalar.İnsanı bezdirecek kadar ısrar ediyorlar ve de sövüp gidiyorlar amaçlarına ulaşamayınca. O ise sadece arkasını döndü ve gitti.Bir gün belki o da onlardan biri olacak.

Benim aklımda onun o yüz ifadesi hala duruyor. Biliyorum kolay kolay çıkmazda böyle şeyler pek aklımdan. Bir amacı yok tabi bu yazının jeremy, öylesine paylaşmak istedim. Ama şunu unutma , hepimiz bencil insanlarız.