24 Mart 2009 Salı

mart iki bin dokuz lüzumsuza notlar

adorno mimima moralia kitabında proust ın okuyucunun yazardan daha zeki olduğunu düşünme mahcubiyetini yaşamamasını düşünecek kadar nazik olduğunu yazıyor.
tahmin edersin ki hiç bu açıdan bakmamıştım olaya, evet adorno bir filizof olduğu için bu bakış açısını yadırgamamak gerek, hem üstat birilerine sokuyorsa bildiği vardır diyelim, peki bize dönecek olursak bu mahcubiyeti yaşıyor muyuz hiç? aslında birkaç kere böyle şeyler geçti aklımdan, "mahcubiyeti" hissettim sanırım, isim vermek istemiyorum, çünkü bu okurla yazarın özeline giriyor, her neyse galiba yazmaya çalışmamın bir etkeni de bu biliyorsun, özgüven meselesi farklı sebepler bulma çabası.

Hiç yorum yok: