12 Kasım 2008 Çarşamba

ve..

ve nuri bilge ceylan sineması kazandığı yepyeni biçemiyle bizleri üzerken geriye değişmeyen bir tek şey kalıyordu: nuri bilge ceylan masumiyeti
kasabanın delisinin yerden kalkarken yüzüne yerleşen kırık gülümsemesinde de, yavuz bingöl un son planda yağan damlalarla gerçekleri tekrar tekrar hissederken hissettiğimiz masumiyet.
ve dostoyevski bir zamanlar hepimiz her şeyden suçluyuz derken biz cehov un çocukları o cümleyi tersten okuyorduk.
ve o yüzdendir ki biz nuri bilge ceylan ı çok seviyoruz.

Hiç yorum yok: